Mijn kind wil stoppen met volleybal: wat zit erachter?

"Ik wil niet meer." Meestal komt die zin op een dinsdagavond, midden in het seizoen, zonder aanleiding die je kunt aanwijzen. Wat het kind zegt is bijna nooit de hele reden, en dat maakt de eerste reactie belangrijker dan de uiteindelijke beslissing.

Eerst uitzoeken wat er echt speelt

Kinderen benoemen zelden de echte oorzaak, omdat ze hem vaak zelf niet scherp hebben. In de praktijk zit het bijna altijd in een van deze vijf hoeken:

• De vriendjes zijn weg. De meest voorkomende en de meest onderschatte reden. Een teamindeling die twee vriendinnen uit elkaar haalde, weegt op deze leeftijd zwaarder dan wat er op het veld gebeurt.
• Faalangst en druk. Het kind durft de bal niet meer te vragen, is bang de fout te maken die de set kost, of voelt verwachtingen van thuis. Vaak zichtbaar als: prima op de training, onzichtbaar in de wedstrijd.
• Te weinig spelen. Wie structureel het minst in het veld staat, verliest zijn binding. Zeker onder de vijftien is speeltijd geen beloning maar een leermiddel.
• De sfeer in de groep of met de trainer. Van gedoe in de kleedkamer tot een trainer wiens toon niet past bij dit kind.
• Het wordt gewoon te veel. Brugklas, huiswerk, een tweede sport, drie avonden bezet. Dat is geen motivatieprobleem maar een agendaprobleem.

En soms is het geen van vijven en heeft het kind na vier jaar simpelweg zin in iets anders. Dat mag ook.

Het gesprek dat werkt

Niet in de auto direct na een verloren wedstrijd, en niet met de deur in huis. Wat wel helpt: een rustig moment, een open vraag en veel ruimte. Probeer "wat is op dit moment het minst leuke onderdeel van de dinsdagavond?" in plaats van "waarom wil je stoppen?" — de eerste vraag levert informatie op, de tweede een verdediging. Beloof onderweg niets: geen "dan stop je toch" en geen "je maakt het seizoen af". Spreek in plaats daarvan een termijn af: nog twee of drie keer gaan, en dan opnieuw praten. Verrassend vaak is het onderwerp na die twee weken van tafel, en zo niet, dan weet je dat het geen bui was.

Wanneer je doorzetten vraagt en wanneer niet

Het argument dat een kind een verplichting heeft naar het team is echt, en vanaf een jaar of twaalf mag je het ook gebruiken: een team van zes waar er een uit stapt, staat er zaterdag met vijf. Het seizoen afmaken is dan een redelijke vraag, en vaak een waardevolle les. Die vraag vervalt op het moment dat het kind er echt slecht van wordt: buikpijn op wedstrijddagen, huilen bij het aankleden, of een klimaat in het team waarin het zich niet veilig voelt. Dan is stoppen geen opgeven maar de juiste beslissing, en snel ook.

Dat brengt het gesprek tussen trainer en ouders meteen op scherp. Ouders hebben in Koach een eigen account, waardoor beide partijen vanuit hetzelfde beeld van aanwezigheid, speeltijd en ontwikkeling starten in plaats van vanuit twee verschillende herinneringen. Dat scheelt de gebruikelijke discussie over hoe vaak een kind nu eigenlijk speelde — een onderwerp waarover meer staat in speeltijd eerlijk verdelen.

Wat een trainer kan aanpassen

• Speeltijd. Vaak is een half setje extra per wedstrijd genoeg om de binding terug te brengen.
• Een rol geven. Warming-up leiden, ballen verzorgen, mede-aanvoerder zijn — verantwoordelijkheid werkt bij twijfelende kinderen beter dan aanmoediging.
• Een maatje koppelen. Zeker als de reden sociaal is, is dit het snelste middel.
• Een persoonlijk doel afspreken dat losstaat van winnen, zoals tien geslaagde services op rij. Hoe je dat aanpakt staat in werken met een persoonlijk doel.
• Een andere positie proberen. Kinderen die vastlopen op een rol, bloeien soms op een andere plek helemaal op.

Als stoppen de juiste keuze is

Stop dan goed. Laat het kind een laatste training meedoen en afscheid nemen in plaats van stilletjes verdwijnen, en houd de deur expliciet open: "als je over een half jaar weer zin hebt, bel je gewoon." Een flink deel van de kinderen die tussen twaalf en vijftien stoppen, komt binnen twee jaar terug bij dezelfde of een andere sport — maar alleen als het weggaan geen mislukking voelde.

De signalen voordat het zover is

Afhaken kondigt zich meestal weken van tevoren aan: een kind slaat vaker een training over, komt als laatste binnen, vraagt niets meer, gaat in de kleedkamer alleen zitten of speelt zonder zichtbaar plezier. Wie de opkomst per kind bijhoudt, ziet dat patroon voordat het gesprek plaatsvindt in plaats van erna — en kan dan nog iets doen. In de trainingsopkomst verhogen staat wat daarbij helpt.

Veelgestelde vragen

Verder lezen

Speeltijd eerlijk verdelen met objectieve data Ouders langs de lijn: afspraken die werken Trainingsopkomst verhogen: 7 tactieken die werken