Ustawianie platformy w przyjęciu: sterowanie bez zamachu

Zawodnicy, którzy dobrze przyjmują, wyglądają, jakby prawie nic nie robili. I o to dokładnie chodzi: piłka ma dość własnej prędkości, ty określasz tylko kierunek. Całe sterowanie siedzi w kącie, pod jakim stoi twoja platforma w momencie kontaktu — a ten kąt robisz ciałem, nie zamachem.

Zasada odbicia lustrzanego

Piłka trafiająca w nieruchomą platformę odbija się od niej według tego samego prawa co bila od bandy: kąt, pod jakim przychodzi, odbija się w kącie, pod jakim odchodzi. Znaczy to coś bardzo praktycznego: twoja platforma nie musi nigdzie się poruszać, musi tylko wskazywać właściwą stronę.

Stąd też wynika, dlaczego zamach nie działa. Machniesz ramionami w stronę piłki — dokładasz do i tak nieprzewidywalnej sytuacji drugą zmienną: piłka przychodzi ze zmienną prędkością, a twój zamach ma zmienną siłę. Wynik jest z definicji niepowtarzalny. Nieruchoma platforma z właściwym kątem już tak. Resztę techniki masz w przyjęciu sposobem dolnym.

Trzy sposoby na zrobienie kąta

Od najgrubszej do najdrobniejszej korekty — i używasz ich w tej właśnie kolejności:

1. Obróć stopy i biodra. Zdecydowanie najlepsze: przemieść się tak, żeby stać całym ciałem za piłką, a klatką piersiową wskazywać cel. Twoja platforma stoi wtedy sama z siebie dobrze i nie musisz robić nic szczególnego.
2. Opuść zewnętrzny bark. Do piłek przychodzących obok ciebie, przy których przemieszczenie już nie wychodzi: bark po stronie celu idzie w górę, drugi opada. Platforma przechyla się przez to jako całość w stronę rozgrywającego, podczas gdy ramiona zostają wyprostowane i nieruchome.
3. Przechyl platformę w nadgarstkach. Najmniejsza korekta, na parę stopni. Użyteczna tylko wtedy, gdy reszta już się zgadza.

Najczęstszy błąd leży między krokiem 1 a 2: zawodnicy, którzy są spóźnieni, sięgają w bok obiema rękami naraz i machają razem z nimi. Piłka odchodzi wtedy mocno i krzywo. Wysoki bark wskazuje cel — ta jedna wskazówka rozwiązuje więcej niż dziesięć innych.

Punkt celowania: nie rozgrywający

Nie celuj w rozgrywającego, tylko w punkt w powietrzu nad nim. Konkretnie: dobrze ponad wysokością siatki, jakiś metr od siatki, nad miejscem między pozycją 3 a 2. Przyjęcie idące tam pozwala rozgrywającemu wejść pod piłkę i zagrać ją pełnym ruchem.

Celujesz w samego zawodnika — piłka przychodzi na wysokości klatki piersiowej i musi ją odłożyć nisko albo do tyłu. Wysokość nie jest więc luksusem: decyduje o tym, czy twój rozgrywający może wybierać spośród wszystkich atakujących, czy tylko ratować, co się da. Który punkt celowania pasuje do was, zależy od waszego ustawienia w przyjęciu — umówcie się na jeden i trenujcie go konsekwentnie.

Kąt zależnie od miejsca na boisku

Stoisz z tyłu po lewej (pozycja 5) — piłka przychodzi z prawej z przodu i ma iść w prawo do przodu: twoja platforma wskazuje więc skośnie w prawo i w górę. Stoisz z tyłu po prawej (pozycja 1) — wszystko jest odbite lustrzanie i platforma wskazuje skośnie w lewo. Stoisz na środku z tyłu — kąt jest mały i chodzi przede wszystkim o wysokość.

Brzmi oczywiście, ale w praktyce właśnie tu się sypie: wielu przyjmujących trzyma platformę prosto przed siebie niezależnie od tego, gdzie stoi, i posyła przez to piłkę do siatki albo w bok. Niech zawodnicy przed każdą zagrywką mówią na głos, dokąd ma zaraz wskazywać ich platforma. Po paru treningach robią to bez mówienia.

Przypadki szczególne

• Krótka piłka tuż przed tobą. Przechyl platformę mocniej w górę i zejdź niżej w kolanach. Nie podbieraj ramionami — to czyni piłkę zbyt mocną i zbyt płaską.
• Mocna zagrywka prosto w ciało. Odwróć biodra tak, żeby piłka trafiła na platformę obok ciała, i pozwól barkowi po stronie celu iść w górę. Kto zostaje wyprostowany, odbija piłkę z powrotem nad siatkę.
• Piłka daleko obok ciebie. Jeden krok w bok, zewnętrzny bark nisko, platforma przechylona do celu, ramiona absolutnie nieruchome. To sytuacja, w której zamach psuje najwięcej przyjęć.
• Znosząca zagrywka szybująca. Formuj platformę dopiero w ostatnim momencie — wcześnie uformowana platforma może już tylko sięgać.

Tak trenujesz kąt

1. Przyjęcie do celu, nie do zawodnika: zawieś obręcz albo połóż matę w miejscu, gdzie przyjęcie ma wylądować. Bez celu nikt nie trenuje kierunku.
2. Zamrożenie po kontakcie: przyjmujący trzyma platformę sekundę nieruchomo po piłce. Wskazuje cel — kąt był dobry; wskazuje gdzie indziej — widzisz dokładnie, co poszło nie tak.
3. Przyjęcie z różnych pozycji: ta sama zagrywka odbierana z 5, 6 i 1, żeby zawodnicy poczuli, że kąt zmienia się z miejscem.
4. Bez nóg: przyjęcie z siadu albo z klęku. Zamach jest wtedy niemożliwy, a kąt zostaje jedynym pokrętłem.

Więcej wariantów znajdziesz w ćwiczeniach przyjęcia. Szukasz form, w których kąt do celu jest całym ćwiczeniem: w aplikacji takiej jak Koach jest dwieście ćwiczeń z animacjami, w tym ćwiczenia przyjęcia, w których strefa celu jest dokładnie sensem ćwiczenia.

Pytanie, które trener może zawołać

Jedno zdanie wystarczy, żeby poprawić większość: „w którą stronę wskazuje twoja platforma?" Zawodnicy zwykle nie znają odpowiedzi i właśnie dlatego to pytanie działa. Zaczynają myśleć o tym przed przyjściem piłki, a nie po, a to dokładnie ta zmiana, która z reagowania robi celowanie.

Częste pytania

Czytaj dalej

Odbicie sposobem dolnym: platforma, która zaczyna każdą akcję Przyjęcie zagrywki szybującej: jak czytać taką piłkę Formacje przyjęcia: przyjęcie 3, 4 czy 5 zawodnikami?