Wat kost volleybal per maand? De rekening van een seizoen

Je vraagt bij de club wat volleybal kost en je krijgt één getal: de contributie. Vier maanden later heb je ook schoenen betaald, een bijdrage aan de teamkas, een toernooidag en een stuk of tien keer de rit naar een uitwedstrijd. Dat hele bedrag is wat de sport kost, en niemand rekent het voor je uit. Hier staat de complete rekening, inclusief de posten die zelden vooraf genoemd worden.

Volleybal is niet één rekening, maar vijf

Dit artikel gaat over wat de sport kost voor een lid of een gezin: contributie en alles eromheen. Niet over apps, abonnementen of software — wat Koach zelf kost, staat in wat kost Koach. En de eerste stap is inzien dat er niet één bedrag is, maar vijf verschillende stromen die op verschillende momenten in het jaar binnenkomen:

• Lidmaatschap. De contributie van de vereniging. Eén of twee keer per jaar, soms in termijnen.
• Deelname aan de competitie. Bondsafdracht en spelerspas. Soms verwerkt in de contributie, soms een aparte regel op de rekening.
• Uitrusting. Schoenen, kniebeschermers, eventueel een tenue. Piek in het eerste jaar, daarna vooral vervanging.
• Teamkosten. Teamkas, toernooibijdrage, slotactiviteit, kledingfonds. Klein per keer, opgeteld verrassend groot.
• Vervoer. Naar de trainingen en naar de uitwedstrijden. De post die je met één goede afspraak het makkelijkst halveert.

Veel vergelijkingen tussen sporten of tussen clubs gaan mis omdat er alleen naar de eerste stroom gekeken wordt. Een club met een lage contributie en zes verplichte toernooidagen kan duurder uitpakken dan een club die alles in één bedrag vraagt.

De contributie: waarom hetzelfde spel bij de ene club het dubbele kost

Contributiebedragen lopen enorm uiteen, en dat is geen willekeur. Vijf dingen bepalen vrijwel het hele verschil, en je kunt ze alle vijf in één telefoongesprek uitvragen:

1. Wat de zaal kost. Een club die van de gemeente een gunstig tarief krijgt, is structureel goedkoper dan een club die commercieel huurt. Bij veel verenigingen is dit de grootste post op de begroting.
2. Of de trainer betaald wordt. Een vrijwilliger of een gediplomeerde trainer met vergoeding kan honderden euro's per team per seizoen schelen, en dus tientjes per lid.
3. Hoeveel uur je traint. Twee keer anderhalf uur per week is letterlijk het dubbele aan zaaluren van één keer anderhalf uur.
4. Hoe vol de teams zitten. De zaal, de competitie-inschrijving en de trainer kosten hetzelfde bij zeven leden als bij veertien. Een club met halfvolle teams moet per lid meer vragen.
5. Of er competitie gespeeld wordt. Wedstrijduren, inschrijving en officials zitten alleen in het competitietarief. Recreanten betalen daarom bijna overal minder; wat je daarvoor terugkrijgt staat in trainen met recreanten.

Wat een normaal bedrag is, verschilt per land, per gemeente en per club — er bestaat geen landelijk tarief, en een Europees gemiddelde zegt niets over jouw vereniging. Wat wel overal opgaat: jeugd betaalt minder dan senioren, recreanten minder dan competitiespelers, en twee clubs in dezelfde regio kunnen fors uit elkaar liggen zonder dat de een beter is dan de ander. Het enige bedrag waar je iets aan hebt, staat op de contributiepagina of in het huishoudelijk reglement van je eigen club. Wil je vergelijken, vraag dan bij twee of drie clubs in je omgeving het totaalbedrag op en leg de vijf factoren hierboven ernaast.

Vraag er meteen twee dingen bij die later geld kosten. Eén: wanneer wordt er geïnd — in één keer in september, in twee termijnen, of maandelijks? Twee: wat gebeurt er als je halverwege stopt? Bij veel verenigingen loopt het lidmaatschap per seizoen door en betaal je het hele jaar, ook als je kind in januari afhaakt: de zaal en de teaminschrijving zijn dan al betaald. Speelt dat bij jou, lees dan eerst wat er achter dat stoppen zit — een pauze van drie weken is vaak goedkoper dan een opzegging.

Bondsbijdrage en spelerspas: het deel dat niet van de club is

Wie competitie speelt, is meestal ook lid van een bond. Die rekent doorgaans twee dingen: een afdracht per lid en een inschrijving per team. Of dat bedrag apart op je rekening staat of stilletjes in de contributie is verwerkt, verschilt per club — en dat maakt clubs vergelijken lastig, want de ene rekening ziet er dan tientallen euro's duurder uit terwijl je precies hetzelfde krijgt.

Daarnaast kennen veel bonden een spelerspas of licentie, soms met pasfoto, soms eenmalig en soms jaarlijks te verlengen. Hoogte, geldigheidsduur en de vraag of hij verplicht is, verschillen per bond; controleer dat op de site van je eigen bond of vraag het aan de ledenadministratie. Wie er niet op tijd bij is, mag in principe niet spelen — het bewaken daarvan is trouwens een klassieke taak van de teammanager.

De praktische vraag die je stelt is dus niet "wat kost de bond", maar: staat de bondsafdracht apart op mijn rekening of zit hij in de contributie, en komt de spelerspas daar nog bovenop? Recreantengroepen spelen vaak buiten de bond om. Dat scheelt geld, maar betekent ook geen officiële competitie en soms een andere verzekeringsdekking.

Uitrusting: eenmalig, en minder dan je denkt

De uitrusting is de post waar ouders vaak tegenop zien en die in de praktijk meevalt. Voor de eerste maanden zijn schone binnenschoenen met grip, sportkleding en een bidon genoeg; kniebeschermers worden pas nuttig zodra er echt naar de grond gegaan wordt. Een clubtenue krijg je bij veel verenigingen in bruikleen. De complete lijst met prijsindicaties per onderdeel staat in wat je kind nodig heeft voor de eerste training, inclusief het antwoord op de kniebeschermersvraag.

Eén ding dat daar niet staat en voor de jaarrekening wel uitmaakt: bij kinderen in de groei is uitrusting geen eenmalige post. De schoenmaat verandert, en een zaalschoen die te klein wordt, gaat de kast in lang voordat hij versleten is. Reken bij jeugd daarom elk jaar of elke twee jaar op een paar schoenen, en zet dat bedrag vooraf in je seizoensbegroting in plaats van het te behandelen als een verrassing. Bij volwassenen gaat een paar zaalschoenen bij één keer per week spelen vaak meerdere seizoenen mee.

De posten die niet op de contributiepagina staan

Dit is het deel waar de rekening in de praktijk oploopt, en waar clubs zelden vooraf over beginnen — niet uit onwil, maar omdat het geld nooit langs de penningmeester loopt. Wat je in een gemiddeld seizoen kunt tegenkomen:

• Teamkas. Een vast bedrag per speler voor drinken na de wedstrijd, een teambal, een attentie voor de trainer. Het team stelt dat bedrag zelf vast, dus vraag het aan de teammanager en niet aan de penningmeester.
• Toernooibijdrage. Deelname aan een toernooi kost inschrijfgeld, soms per team en soms per speler. Wat er allemaal bij zo'n dag komt kijken, staat in een volleybaltoernooi plannen.
• Kledingfonds. Sommige clubs vragen een jaarlijkse bijdrage voor het tenue dat je in bruikleen hebt, in plaats van een aanschafbedrag.
• Vrijwilligersbijdrage of het afkopen van een bardienst. Veel verenigingen koppelen een taak aan het lidmaatschap en rekenen een bedrag als je die niet doet. Vraag expliciet hoe dat bij jouw club werkt; het gaat soms om een fors bedrag.
• Eenmalig inschrijfgeld bij aanmelding, en soms een administratiekostenbedrag bij betalen in termijnen.
• Slotactiviteit of teamuitje aan het eind van het seizoen.
• Cursus- of boetekosten: een tellers- of scheidsrechterscursus die de club vergoedt of niet, en bij sommige clubs een boete voor het niet komen opdagen bij een toegewezen dienst.

Vraag daarom voor de inschrijving één ding in een mail: een overzicht van alle verplichte bijdragen naast de contributie, voor dit seizoen. Een club die dat niet in twee regels kan beantwoorden, weet het zelf ook niet — en dan weet je dat er in maart iets bijkomt.

Reiskosten: de post die niemand optelt

Vervoer staat op geen enkele contributiepagina, terwijl het bij een competitieteam een van de grotere posten kan zijn. Het is wel exact te berekenen, en dat is precies wat je moet doen voordat je het afdoet als kleingeld.

Reken mee met een voorbeeldteam bij de jeugd. Stel: elf uitwedstrijden per seizoen, gemiddeld 25 kilometer enkele reis, dus 50 kilometer heen en terug: 550 kilometer. Wat een kilometer je kost, verschilt sterk per land, per auto en per brandstofprijs — neem je eigen tarief. Reken je met € 0,25 per kilometer, dan is dat ongeveer € 138 per seizoen. Rijdt het team met een vast rijschema en zijn er vier ouders die het delen, dan betaal je nog ongeveer € 35. Dat verschil van honderd euro zit niet in de sport maar in één afspraak.

Daar komt het vervoer naar de trainingen bij. Twee keer per week, 34 weken, zes kilometer heen en terug is ruim 400 kilometer per seizoen — tegen hetzelfde tarief nog eens ruim honderd euro, tenzij je kind fietst of met een teamgenoot meerijdt. Bij een kind dat op de fiets kan, valt deze hele post weg; bij een team dat in een dunbevolkte regio speelt met uitwedstrijden van vijftig kilometer enkele reis, verdubbelt de wedstrijdpost.

Twee dingen maken die post beheersbaar. Ten eerste: tel bij de seizoensstart de uitwedstrijden en hun afstanden in de teamagenda, zodat je weet waar je aan begint. In Koach staat het volledige programma met zaal en adres per wedstrijd, dus dat optellen kost vijf minuten. Ten tweede: leg het rijden vast in een rijschema in plaats van het per week te regelen — dan rijdt iedereen ongeveer even vaak, zie wie rijdt er zaterdag.

Van seizoensbedrag naar maandbedrag: de rekensom

Nu kun je het optellen. Twee voorbeelden, met bedragen die je vervangt door die van je eigen club.

Voorbeeld 1 — jeugdlid van twaalf, competitie, tweede seizoen:

• Contributie: € 240
• Bondsafdracht en spelerspas, apart in rekening gebracht: € 25
• Uitrusting dit jaar (nieuwe zaalschoenen, kniebeschermers gaan nog een jaar mee): € 55
• Teamkas en één toernooidag: € 40
• Vervoer, aandeel bij gedeeld rijschema: € 55

Totaal: € 415 voor het seizoen. Dat bedrag kun je op drie manieren per maand uitdrukken, en die drie manieren geven een heel ander gevoel:

• Over twaalf maanden: € 415 ÷ 12 = ongeveer € 35 per maand. Dit is het getal dat past bij een huishoudboekje waarin je het hele jaar door reserveert.
• Over de negen maanden dat er gespeeld wordt (grofweg september tot en met mei, al verschilt de start per bond — zie wanneer het volleybalseizoen begint): € 415 ÷ 9 = ongeveer € 46 per maand. Dit is wat het in de praktijk uit je maandbudget haalt.
• Per keer sporten: 34 weken × 2 trainingen = 68 avonden, plus 22 wedstrijden (elf thuis, elf uit) = 90 keer. € 415 ÷ 90 = ongeveer € 4,60 per keer.

Voorbeeld 2 — volwassen recreant, één keer per week, geen competitie: contributie € 150, geen bondspas, teamkas € 15, en zaalschoenen die drie seizoenen meegaan (€ 20 per jaar afgeschreven). Totaal ongeveer € 185: € 15 per maand over twaalf maanden, € 21 over de speelmaanden, en bij 32 trainingsavonden ongeveer € 5,80 per keer.

Opvallend in beide voorbeelden: het maandbedrag scheelt ruim twee keer (€ 35 tegen € 15), terwijl de prijs per keer dicht bij elkaar ligt (€ 4,60 tegen € 5,80). Dat komt doordat een groot deel van de rekening uit zaaluren bestaat, en die betaal je per keer dat je erin staat. Reken dat getal voor je eigen situatie uit, want het is het enige waarmee je volleybal eerlijk vergelijkt met een andere sport, met zwemles of met een sportschoolabonnement — daar verschilt vooral hoe vaak je gaat, niet wat een uur kost.

Wat het goedkoper maakt

Het bedrag ligt minder vast dan het lijkt. Zes dingen die in de praktijk het meest schelen:

• Een fonds of gemeentelijke regeling. In veel landen bestaat een sport- of jeugdfonds dat de contributie en soms ook de uitrusting van kinderen uit gezinnen met een laag inkomen betaalt. Naam, voorwaarden en aanvraagroute verschillen per land en per gemeente; de aanvraag loopt meestal via een intermediair zoals school, wijkteam of de club zelf. De ledenadministratie kent die route bijna altijd. Belangrijk: de club ziet niet wie het nodig heeft — je moet het zelf melden, en dat kan vertrouwelijk.
• Gespreid betalen. Veel verenigingen kunnen termijnen of automatische incasso aanbieden, ook als het niet op de site staat. Vragen kost niets en scheelt een piek in september.
• Gezinskorting. Veel clubs hebben een tarief voor een tweede en derde gezinslid. Het staat lang niet altijd vermeld.
• De tweedehandsbak. Schoenen en kniebeschermers die uit een groeispurt komen, zijn vaak nauwelijks gedragen. Vraag ernaar bij de start van het seizoen, of stel voor er een ruilmoment van te maken als de club het nog niet doet.
• De vrijwilligerstaak doen in plaats van afkopen. Bij clubs met een afkoopsom verlaag je met een bardienst of een teltaak je rekening sneller dan met welke bezuiniging ook.
• Recreantenlidmaatschap in plaats van competitie als het budget knelt. Je speelt minder wedstrijden en reist nauwelijks, en dat halveert vaak zowel de contributie als de vervoerspost.

Voor jonge kinderen geldt bovendien dat de rekening simpelweg kleiner is: minder trainingsuren, geen of korte competitie en nauwelijks reizen. Vanaf welke leeftijd dat begint en hoe dat eruitziet, staat in vanaf welke leeftijd kun je volleyballen.

De vier vragen die je stelt vóór je inschrijft

1. Wat is het totaalbedrag voor dit seizoen, inclusief alle verplichte bijdragen? Niet: wat is de contributie.
2. Zitten de bondsafdracht en de spelerspas erin, of komen die apart? Dit is de grootste bron van misverstanden bij het vergelijken van twee clubs.
3. Welke vrijwilligerstaak hoort erbij, en wat kost het als ik die niet doe?
4. Wat betaal ik als mijn kind in januari stopt? Vraag dit juist als je denkt dat het niet gaat gebeuren.

Stel ze per mail, niet langs de lijn. Dan heb je in maart geen discussie over wat er in augustus gezegd is, en heeft de club meteen een aanleiding om het overzicht dat ze eigenlijk zouden moeten hebben, ook echt te maken.

Veelgestelde vragen