Ćwiczenia teambuildingowe, które naprawdę działają dla twojej drużyny

Teambuilding szybko przywołuje obrazy wymuszonych ćwiczeń zaufania i obowiązkowego wyjścia na kręgle. Szkoda, bo zgrana drużyna jest wykazywalnie odporniejsza w pięciosetówkach i lepiej znosi przeciwności. Trik: wybierać formy pasujące do sportowców — z celem, nie jako wypełniacz czasu.

Czym teambuilding jest (a czym nie)

Teambuilding to nie „robienie czegoś miłego" — miła atmosfera jest najwyżej produktem ubocznym. Celem jest zbudowanie trzech rzeczy: poznanie się nawzajem (kto jest kim poza siatkówką?), zaufanie do siebie (czy mam odwagę popełnić błąd obok ciebie?) i wspólne przełączanie (czy wiemy, co mamy w sobie nawzajem, gdy robi się napięcie?). Wybieraj formę pod cel, którego twoja drużyna teraz potrzebuje. Świeżo uformowana drużyna potrzebuje poznania; drużyna, która w meczach na siebie narzeka, potrzebuje ustaleń i form komunikacji.

Na treningu: teambuilding z piłką

• Polowanie na cel: drużyna dostaje dziesięć minut, żeby razem osiągnąć wynik drużyny (na przykład 25 dobrych przyjęć w ćwiczeniu przyjęcia). Nie uda się, to o podejściu do drugiej próby decyduje drużyna — nie ty. Wspólne skorygowanie planu to teambuilding w małym.
• Cichy set: forma gry, w której wolno mówić tylko stałe słowa komunikacyjne („puść!", „moja!", „skrzydło!"). Boleśnie uwidacznia, kto normalnie za mało woła — i przyzwyczaja do tego.
• Zmienne duety: łącz świadomie zawodników, którzy rzadko się szukają. Kto co tydzień trenuje z tymi samymi trzema przyjaciółmi, buduje klikę, nie drużynę.

Teambuilding, gdy się iskrzy

Największe momenty teambuildingu to nie ćwiczenia, lecz wydarzenia: bolesna porażka, konflikt o czas gry, dwóch zawodników, którzy przestają na siebie patrzeć. Właśnie wtedy określasz kulturę. Po ciężkiej porażce: nie analizować od razu, ale zostać razem — nie pozwolić szatni opustoszeć w pięć minut. Przy konflikcie między zawodnikami: najpierw wysłuchaj osobno, potem razem przy stole z jednym pytaniem („czego potrzebujesz od drugiego, żeby móc razem grać?") i konkretnym ustaleniem jako wynikiem. A gdy cała drużyna narzeka: połóż to na stół zamiast trenować to na siłę. Drużyna, która raz doświadczyła, że konflikt jest omawialny i okazuje się rozwiązywalny, jest zbudowana trwalej niż drużyna, która nigdy nie zaznała wiatru w oczy.

Poza boiskiem: małe i regularne bije wielkie i jednorazowe

Jedno duże wyjście na rok robi mniej niż małe, powracające momenty: wspólne coś do picia po meczu (także po porażce — właśnie po porażce), rotujący „moment drużyny", w którym co tydzień zawodnik opowiada coś o sobie, albo wspólne obejrzenie meczu pierwszej drużyny. Włączaj drużynę też w decyzje, które jej dotyczą: wspólne ustalanie zasad drużynowych i formułowanie celu drużyny to najbardziej niedoceniane działania teambuildingowe, jakie istnieją — one o coś chodzą.

Cztery formy pracy na start sezonu

1. Dwie prawdy, jedno kłamstwo: klasyk, który działa — każdy zawodnik mówi trzy rzeczy o sobie, drużyna zgaduje kłamstwo. Pięć minut na trening, trzej zawodnicy naraz, a po czterech tygodniach każdy naprawdę zna każdego.
2. Mapa drużyny: powieś mapę i niech każdy wskaże, skąd pochodzi, w którym klubie zaczął i u którego trenera najwięcej się nauczył. Daje zaskakujące połączenia.
3. Runda mocnych stron: każdy zawodnik nazywa u swojego prawego sąsiada jedną kwalifikację siatkarską i jedną jako kolegi z drużyny. Pozytywne, konkretne i zaskakująco mocne dla zawodników, którzy siebie nie doceniają.
4. Kontrakt drużyny: grupa sama formułuje trzy zasady, których każdy się trzyma, i jeden rytuał na po każdym wygranym i przegranym meczu. Samodzielnie wymyślone jest w połowie przestrzegane.

Wybierz na fazę sezonu jedną lub dwie — wszystko naraz czyni z pierwszego tygodnia grupę gadaczy. I sam bierz udział, gdzie się da: trener, który też pozwala zgadnąć kłamstwo, jest od razu sporo bardziej przystępny.

Nie zapominaj o obrzeżach swojej drużyny

Teambuilding najczęściej zawodzi wobec zawodników z obrzeża: rezerwowego, nowicjusza, cichej siły. Daj im świadomie rolę w formach pracy (nowicjusz prowadzi rozgrzewkę, najcichszy zawodnik liczy i raportuje wynik drużyny) i miej na oku, kto grozi wypadnięciem poza grupę. Małe sygnały — wspólne głosowanie na gracza meczu, uwaga dla cichych zawodników — uwidaczniają, że każdy się liczy. Przerwa zimowa to naturalny moment na większy moment drużyny: chwilowo bez rozgrywek, za to czas.

Częste pytania

Czytaj dalej

Wybór kapitana: kryteria i pułapki Trening mentalny: radzenie sobie z presją i stresem zagrywki