“Ik wilde gewoon volleybal coachen, niet worstelen met vier verschillende apps”“Ik wilde gewoon volleybal coachen, niet worstelen met vier verschillende apps”

Was volleybal een logische keuze bij die lengte?

“Onvermijdelijk, eerder. [lacht] Ik stak als kind met kop en schouders boven iedereen uit, en op een gegeven moment stelt iedereen je dezelfde vraag: ‘Volleybal jij niet?’ Ik stond voor het eerst op een veld toen ik twaalf was, en het klikte meteen. Voor een lange jongen is volleybal de perfecte plek om te landen. Je lengte is er niet langer onhandig maar een wapen. Ik ben nooit meer weggegaan. Dat is inmiddels 16 jaar.”

En op een gegeven moment ging je niet meer alleen spelen, maar ook analyseren.

“Ja, dat merkte ik al vroeg. Nadenken over het spel vond ik minstens zo leuk als spelen. Waarom loopt die rotatie niet? Waarom is het blok altijd een halve tel te laat? Ik was degene die na de wedstrijd nog stond na te praten terwijl de rest allang onder de douche stond. Achteraf was coach worden alleen maar een kwestie van tijd.”

Twee jaar geleden nam je een jeugdteam over, klopt dat?

“Dat klopt. Een team in de eerste klasse, hier in de buurt van ’s-Hertogenbosch.”

“Enorm veel potentie. Spelers die het echt in zich hebben, het moest er alleen uit komen. Dat is het mooiste aan coachen en tegelijk het moeilijkste. Je ziet waar ze zouden kunnen staan, en jouw taak is om dat pad zichtbaar te maken. Niet op gevoel, maar met een plan. En precies daar liep ik tegen een muur aan.”

Wat voor muur?

“Administratie. Ik wilde gewoon coachen, niet worstelen met vier verschillende apps. Ik wilde opstellingen maken, ontwikkeling bijhouden, tijdens de wedstrijd bijsturen. In plaats daarvan jongleerde ik met een groepsapp voor de teamberichten, een spreadsheet voor de aanwezigheid, een blocnote voor mijn observaties en mijn telefoon om de score bij te houden.”

“Vier systemen die niets van elkaar wisten. De aanwezigheid van dinsdag zei me niets over de opstelling van zaterdag, want die leefden in verschillende werelden. Ik was meer tijd kwijt aan bijhouden dan aan coachen.”

Daar zijn toch apps voor?

“Die zijn er. En ik heb ze geprobeerd, echt waar. Maar ik liep steeds tegen hetzelfde aan. Of een app deed één ding heel goed, zeg aanwezigheid of statistieken, en had ik er alsnog drie andere naast nodig.”

“Of een app zat vol functies, maar kwam met een prijskaartje waar ik van ging knipperen. Prijzen die prima zijn voor een profclub met een budget, maar niet voor een gewone coach die dit ’s avonds doet naast een fulltime baan. Ik dacht: ik ga geen vermogen betalen om mijn eigen team te mogen coachen.”

Wanneer werd het ‘goed, dan bouw ik hem zelf’?

“Het was geen blikseminslag, eerder een langzaam besef. Ik was lijstjes gaan maken. Puur voor mezelf: wat zou mijn perfecte app doen? Dat lijstje bleef groeien. Op een avond keek ik ernaar en dacht ik: dit is geen verlanglijst meer, dit is een ontwerp. Waar wacht ik eigenlijk op?”

Je hebt Koach functie voor functie gebouwd. Hoe ging dat?

“Ik heb bewust niet gedacht ‘ik ga een app bouwen’. Ik pakte het probleem voor probleem aan: wat los ik hier nu eigenlijk op? Neem de opstelling. Ik wilde niet zes namen in vakjes slepen. Ik wilde een 5-1 of een 4-2 kiezen, de spelverdelers en de libero aanwijzen, controleren of de rotatie klopt, en een opstelling die werkte bewaren zodat ik hem de week erop opnieuw kon gebruiken. Dat werd een functie.”

“Daarna live scoren. Tijdens een wedstrijd is er geen tijd voor gedoe. Ik wilde een punt in twee tikken vastleggen, wie scoorde en hoe, en dat dat meteen doorwerkt in de statistieken van elke speler. En het moest werken zonder wifi, want de helft van de sporthallen in dit land heeft geen bereik. En zo ging het door. Aanwezigheid die rechtstreeks je seizoensoverzicht voedt. Ontwikkeling per speler, zodat ik in een gesprek niet hoef te zeggen ‘ik heb het gevoel dat je vooruitgaat’ maar het gewoon kan laten zien. Een oefeningeneditor waarin ik een oefening kan tékenen in plaats van beschrijven. Elke functie begon als iets wat mij op een van mijn eigen coachavonden irriteerde.”

Dus eerst denken, dan pas bouwen.

“In die volgorde, ja: denken, ontwerpen, bouwen, nooit andersom. Ik werkte eerst alles tot in detail uit: wat moet het doen, voor wie, op welk moment in een training of een wedstrijd. Pas toen dat helder was, begon ik met ontwerpen.”

“Hoe voelt dit in je hand als je op de bank zit met nog 30 seconden tot de service? Ik wilde dat het rustig aanvoelt, niet als een spreadsheet. En pas als een scherm klopte, ging ik het echt bouwen. Ik wilde elk detail goed hebben, elk detail waar ik als coach tegenaan was gelopen. Zo is Koach ontstaan.”

En nu coach je je eigen team met Koach.

“Elke week. Met datzelfde team vol potentie waar het allemaal mee begon. En ik merk dat ik weer aan het coachen ben in plaats van almaar aan het administreren. Ik zie de vooruitgang van een speler in een grafiek staan, en ik kan er ook echt iets mee.”

“Ik zie in de cijfers waar we scherper moeten zijn. Daar ging het altijd om: niet om de app, maar om wat de app je teruggeeft, tijd en aandacht voor de spelers. Alles op één plek, en betaalbaar, want dat was voor mij een principekwestie.”

Hoe staat Koach er nu voor?

“Hij staat sinds augustus van dit jaar in de App Store en de Google Play Store. Eerlijk gezegd was dat het lastigste deel. Ik kende al een hoop coaches die hem wilden proberen, en ik praatte erover op platformen als Reddit.”

“Inmiddels zijn er meer dan 600 actieve gebruikers. Het is gek om te zien hoe snel het groeit, maar ik zie het als een goed teken. Perfect is hij zeker nog niet, ik krijg bergen verzoeken voor nieuwe functies, maar ook fantastische reviews van enthousiaste coaches over de hele wereld. Dat houdt me eerlijk gezegd op de been: andere coaches helpen met hun teambeheer zonder dat ze er meer voor betalen dan een flesje water per maand.”

Tot slot: één advies voor de volleyballers die dit lezen?

“Zorg goed voor je knieën. [lacht] Dat meen ik serieus. Knieën krijgen het zwaar te verduren bij volleybal, met al dat springen en landen, en ik heb inmiddels mijn deel gehad, dus ik mag het zeggen. Rek, bouw kracht op, neem waarschuwingssignalen serieus. Je krijgt maar één paar knieën en je wilt elke week die zaal in blijven lopen om anderen te leren wat je in de loop der jaren zelf hebt geleerd.”