Ćwiczenia dla atakującego w siatkówce: pięć form treningowych
Krótka odpowiedź
Dobre ćwiczenia dla atakującego w siatkówce trenują pięć rzeczy: atak z prawego skrzydła po wystawie z lewej strony, atak z drugiej linii z pozycji 1, blok przeciwko przyjmującemu rywala, wystawę awaryjną w roli drugiego rozgrywającego i side-out w rotacjach, w których stoi w pierwszej linii.
Ćwiczenia dla atakującego to na wielu treningach rzadkość. Kolejki do ataku stoją na lewym skrzydle, gra toczy się dalej, a zawodnik z prawej strony dostaje głównie wysokie piłki. Masz tu pięć ćwiczeń z czasem, liczeniem i korektami, a do tego sposób, by sprawdzić, czy coś dają.
Dlaczego atakujący na treningu dostaje tak mało własnych piłek
Na zwykłym treningu kolejki do ataku prawie zawsze stoją na pozycji 4, tam gdzie rozgrywający wystawia do przodu. Atakujący po prostu do nich dołącza. To, co robi w meczu, czyli atak z prawej strony i z drugiej linii, blok przeciwko najgroźniejszemu zawodnikowi rywala w ataku i druga piłka, rzadko trenuje się osobno. Na czym polega sama rola, przeczytasz w artykule co robi atakujący, a czym różni się od przyjmującego, w artykule przyjmujący lub atakujący. Tu chodzi o ćwiczenia.
Pięć form buduje się po kolei: najpierw sam atak z prawej strony, potem z drugiej linii, potem blok, potem piłka, która się nie udała, a na końcu forma meczowa. Wybierz dwie na trening. Liczby docelowe przy ćwiczeniach to nasze przykłady: dopasuj je do poziomu swojej drużyny.
Ćwiczenie 1: atak z prawego skrzydła po wystawie z lewej (15 min)
Ustawienie: rozgrywający na swoim miejscu między pozycją 2 a 3, na pozycji 6 podrzucający, który rzuca piłkę łukiem, jakby to było przyjęcie, atakujący startuje za prawą linią boczną ze swojego miejsca rozbiegu. Piłki z boku, najpierw bez bloku.
Przebieg: piętnaście piłek na pozycję 2, mniej więcej pół metra od antenki. Atakujący zaczyna rozbieg spoza boiska, żeby piłka dochodziła przed nim, a nie nad jego głową. Praworęcznemu zawodnikowi wystawa przychodzi z lewej strony i piłka musi przejść przed jego ciałem do ręki atakującej; niech wybierze taki rozbieg, żeby uderzał piłkę przed barkiem ręki atakującej, a nie nad głową. Leworęczny atakujący ma z tym mniej kłopotu.
Liczenie: ile piłek uderza w najwyższym punkcie wyprostowaną ręką i ile z nich ląduje w boisku. Przykład liczby docelowej: jeśli udaje się to przy dziesięciu z piętnastu, dodaj blokującego.
Wariant: niech podrzucający część piłek rzuca za daleko od siatki albo za bardzo w lewo, żeby także wystawa była gorsza. To piłka, którą atakujący w meczu dostaje często. Licz wtedy tylko, czy w kontrolowany sposób kończy piłkę w boisku. Kierunku ataku, po prostej albo po skosie, tu nie trenujesz: tę technikę opisuje artykuł atak po prostej czy po skosie.
W bibliotece Koach wystawa do tyłu na prawe skrzydło jest w ćwiczeniu Dookoła świata 4-3-2: dwóch zawodników i trener, dwanaście faz, w których zawodnik atakuje kolejno z pozycji 4, 3 i 2.
Ćwiczenie 2: atak z drugiej linii z pozycji 1 (15 min)
Gdy rozgrywający stoi w pierwszej linii, atakujący jest w drugiej, a ty masz przy siatce tylko dwóch zawodników do ataku. Atak z drugiej linii z pozycji 1 znowu daje ci trzech. Przepisy na to pozwalają, dopóki zawodnik przy wybiciu nie dotyka ani nie przekracza linii ataku; po uderzeniu może wylądować w strefie ataku (przepis 13.2.2 przepisów gry FIVB).
Ustawienie: rozgrywający na swoim miejscu, podrzucający na pozycji 5, atakujący startuje z tyłu boiska na pozycji 1. Jeden zawodnik albo trener stoi obok linii ataku i patrzy tylko na nogę wybijającą.
Przebieg: dwanaście piłek. Rozgrywający wystawia nieco płaściej niż wysoką piłkę, w punkt mniej więcej metr za linią ataku, nad pozycją 1. Atakujący wybija się za linią i uderza przez piłkę w głąb boiska.
Liczenie: piłka liczy się tylko wtedy, gdy wybicie było za linią, a piłka trafiła w boisko. Wybicie na linii albo po jej przekroczeniu to w meczu błąd i tu liczy się jako zero. Jak technicznie wyglądają rozbieg i miejsce wybicia, opisuje artykuł atak z pola obrony.
Korekta: kto wybija się za blisko linii, zaczyna rozbieg dalej z tyłu.
Ćwiczenie 3: blok przeciwko przyjmującemu rywala (12 min)
W pierwszej linii atakujący stoi na pozycji 2, naprzeciw pozycji 4 rywala. Tam w wielu drużynach idzie najwięcej piłek. Atakujący, który nie blokuje, zostawia ten kawałek siatki otwarty. Zawodnik linii obrony nie może brać udziału w bloku, który dotknął piłki (przepis 14.6.2 tych samych przepisów), więc to ćwiczenie dotyczy rotacji, w których atakujący jest w pierwszej linii.
Ustawienie: po drugiej stronie dwie kolejki atakujących na ich pozycji 4 z rozgrywającym; po twojej stronie atakujący na pozycji 2 i środkowy na pozycji 3.
Przebieg: środkowy przesuwa się i domyka blok obok atakującego, który trzyma zewnętrzną stronę bloku, tak żeby prosta była zamknięta, a między nimi nie było luki. Dziesięć ataków, potem zmienia się środkowy. Ta forma jest w bibliotece jako Domykanie podwójnego bloku: dwóch zawodników, sześć faz, z blokującym zewnętrznym na pozycji 2. Zacznij od niej bez atakujących, żeby najpierw zgadzało się domykanie.
Liczenie: notuj na każde dziesięć ataków punkty blokiem i dotknięcia, po których twoja drużyna mogła jeszcze grać piłkę. Dotknięcie, które wyhamowuje atak, też wygrywa akcje.
Wariant: po lądowaniu atakujący otwiera się, odchodzi od siatki i od razu woła o wystawę do własnego ataku. Tak ćwiczysz blok i atak w jednym łańcuchu, jak w meczu.
Ćwiczenie 4: wystawa awaryjna w roli drugiego rozgrywającego (12 min)
Gdy rozgrywający sam gra pierwszą piłkę, atakujący często stoi najbliżej miejsca, z którego trzeba zagrać drugą. Nie musi zostać rozgrywającym, ale wysoką, grywalną piłkę na pozycję 4 musi umieć dać.
Ustawienie: trener stoi po drugiej stronie i uderza albo rzuca piłkę w rozgrywającego, który broni w drugiej linii. Atakujący stoi w pierwszej linii po prawej, przyjmujący na pozycji 4.
Przebieg: rozgrywający broni piłkę w górę w stronę środka, atakujący woła, wchodzi pod piłkę i wystawia sposobem górnym wysoko na pozycję 4. Jeśli piłka jest za nisko na odbicie górne, wystawia wysoko sposobem dolnym. Dziesięć piłek, potem zmienia się przyjmujący. Jako bazę możesz wziąć ćwiczenie z biblioteki Wystawa i atak poza systemem: dwóch zawodników, sześć faz, w których wystawia libero; postaw atakującego w roli tego, kto wystawia.
Liczenie: przyjmujący ocenia każdą wystawę: 2 to piłka, przy której mógł wziąć pełny rozbieg, 1 to piłka, którą jeszcze przebił na drugą stronę, 0 to piłka, z której nic się już nie dało zrobić. Przykładowy cel: piętnaście punktów z dziesięciu piłek.
Niech woła, zanim ruszy. Większość wystaw awaryjnych psuje się nie na samej wystawie, ale na dwóch zawodnikach, którzy biegną jednocześnie albo obaj stoją. Ustalcie, że atakujący woła „moja”, gdy tylko rozgrywający dotknie pierwszej piłki, a przyjmujący dopiero potem szuka rozbiegu.
Ćwiczenie 5: side-out z atakującym w pierwszej linii (20 min)
Ustawienie: sześciu na sześciu albo twoja przyjmująca szóstka przeciwko kolejce zagrywających. Zaczynasz w jednej z trzech rotacji, w których rozgrywający stoi w drugiej linii, a atakujący przez to w pierwszej.
Przebieg: zagrywka, przyjęcie, wystawa, atak. Drużyna przyjmująca gra dziesięć akcji w każdej rotacji, a potem przechodzi do kolejnej rotacji z atakującym w pierwszej linii. Biblioteka ma tę formę jako Side-out w każdej rotacji: siedmiu zawodników, sześć faz, po każdym rozegranym side-oucie o jedną rotację dalej.
Zasada: side-out liczy się podwójnie, jeśli poszedł przez atakującego, z pierwszej albo z drugiej linii. Tak rozgrywający musi go naprawdę szukać, także gdy przyjęcie nie jest idealne.
Wariant: ta sama forma w trzech rotacjach z rozgrywającym w pierwszej linii. Teraz atakujący stoi w drugiej linii, a jego atak to atak z drugiej linii z ćwiczenia 2.
Jak to wpasować w trening i czego to wymaga od nóg
Dwie formy na trening, razem mniej więcej pół godziny, wystarczą, jeśli wracają co tydzień. Praktyczny podział: ćwiczenie 1 albo 2 w bloku technicznym, gdy przyjmujący robią własną serię, ćwiczenie 3 w części blokowej ze środkowymi, a ćwiczenie 5 jako gra na końcu. Ćwiczenie 4 pasuje do każdej formy obrony. Jak zbudować taki wieczór, przeczytasz w artykule prowadzenie treningu siatkówki.
Ćwiczenia 1, 2 i 3 to formy z dużą liczbą skoków. Nie dawaj ich wszystkich na jeden wieczór ani na dzień po meczu. Jeśli zawodnik ma dolegliwości kolana, pleców albo barku, które nie mijają po kilku treningach, niech oceni je lekarz rodzinny, lekarz sportowy albo fizjoterapeuta.
Jak sprawdzić, czy atakujący robi postępy
Liczba jego punktów mówi niewiele, bo dostaje najtrudniejsze piłki. Patrz na trzy rzeczy:
- Skuteczność przy każdym rodzaju piłki. Jak często punktuje po dobrym przyjęciu, a jak często po słabym? Atakujący, który po słabym przyjęciu utrzymuje piłkę w boisku, robi swoje, nawet jeśli wtedy rzadziej punktuje.
- Side-out w rotacjach z nim w pierwszej linii. Porównaj te trzy rotacje z pozostałymi trzema. Jeśli po kilku tygodniach ćwiczenia 5 twoja drużyna częściej odzyskuje tam zagrywkę, to działa.
- Dotknięcia blokiem. Przez cały mecz notuj ręcznie, jak często dotyka piłki w bloku, a nie tylko jego punkty blokiem.
Jeśli prowadzisz mecz w Koach w trybie Ekspert, każdy kontakt z piłką oceniasz od 0 do 5. Po meczu w sekcji Statystyki eksperckie widzisz dla każdego zawodnika próby ataku, skuteczność i to, jak często punktował po przyjęciu na 4 lub 5, a jak często po przyjęciu od 0 do 2. Pod spodem jest skuteczność ataku z pierwszej piłki i w kontrze.
W statystykach meczu jest też tabela z side-outem i break pointami w każdej rotacji. R1 to ustawienie z rozgrywającym na pozycji 1, R2 z nim na pozycji 6, a R3 na pozycji 5. W systemie 5-1 w R1, R2 i R3 rozgrywający stoi więc w drugiej linii, a twój atakujący w pierwszej. Jak czytać tę tabelę, opisuje artykuł side-out i break point w rotacjach. Ta tabela działa także w trybie Prosty.
14 dni za darmo, bez karty kredytowej. Poprowadź następny mecz w trybie Ekspert i zobacz, czy twój atakujący punktuje także po słabym przyjęciu.
Wypróbuj Koach ze swoją drużynąIle kosztuje Koach po okresie próbnym, sprawdzisz na stronie z cennikiem.
Częste pytania
Jak trenować atakującego w siatkówce?
Daj mu własne piłki: atak z prawego skrzydła po wystawie z lewej strony, atak z drugiej linii z pozycji 1, blok przeciwko przyjmującemu rywala i drugą piłkę, gdy rozgrywający gra pierwszą. Zakończ formą side-outu w rotacjach, w których stoi w pierwszej linii. Dwie takie formy na trening, co tydzień, dają więcej niż jeden długi wieczór.
Dlaczego atak z prawego skrzydła jest trudniejszy dla praworęcznego zawodnika?
Bo wystawa przychodzi z lewej strony i musi najpierw przejść przed jego ciałem do ręki atakującej. Dlatego zaczyna rozbieg spoza boiska, żeby uderzać piłkę przed barkiem ręki atakującej, a nie nad głową. Leworęczny zawodnik ma z tym mniej kłopotu, bo piłka przychodzi wtedy po stronie jego ręki atakującej.
Czy atakujący w drugiej linii może atakować?
Tak, zza linii ataku. Według przepisów FIVB zawodnik linii obrony może atakować z każdej wysokości, dopóki przy wybiciu nie dotyka ani nie przekracza linii ataku; po uderzeniu może wylądować w strefie ataku. Blokować zawodnik linii obrony nie może. Czy w rozgrywkach młodzieżowych obowiązują inne zasady, zależy od związku.
Czy atakujący musi też umieć wystawiać?
Trochę tak. Gdy rozgrywający gra pierwszą piłkę, atakujący często stoi najbliżej miejsca drugiej piłki. Musi wtedy umieć dać wysoką, grywalną piłkę na pozycję 4, sposobem górnym albo dolnym. Ćwicz to kilkoma piłkami w tygodniu i ustalcie, że woła, gdy tylko rozgrywający dotknie pierwszej piłki.
Zobacz, co twój atakujący robi z trudnymi piłkami
14 dni za darmo, bez karty kredytowej. Po jednym meczu w trybie Ekspert widzisz jego skuteczność przy każdym rodzaju przyjęcia.
Zacznij z KoachAlbo najpierw sprawdź, co potrafi aplikacja do siatkówki dla trenerów.


