“In maart wist ik echt niet meer wat ik in oktober met hem had afgesproken”“In maart wist ik echt niet meer wat ik in oktober met hem had afgesproken”

Wat deed je daarvoor dan?

“Van alles, en dus niks. Een briefje in mijn tas dat na de wasbeurt nog steeds in die tas zat. Berichtjes aan mezelf in de groepsapp, tussen de aanmeldingen door. En vooral mijn geheugen, dat ik zwaar overschatte. Ik ben een coach, geen archivaris, dacht ik. Nou, je bent allebei een beetje.” [lacht]

Hoe ziet zo’n notitie in Koach eruit?

“Zo saai mogelijk, en dat is een compliment. Je opent een speler, je typt een zin in het veld, je tikt op de plus. Meer is het niet. De app zet de datum van vandaag erbij en de notitie komt bovenaan op zijn kaart te staan.

“Die datum is het halve verhaal. Eén notitie is een indruk. Drie notities met maanden ertussen zijn een lijn. Pas als ik terugleest wat ik in oktober, december en maart over dezelfde speler schreef, zie ik of er iets beweegt — of dat ik drie keer hetzelfde heb opgeschreven zonder er iets aan te doen.”

Als je een notitie later aanpast, schuift de datum dan mee?

“Nee, en dat is expres. Herstel ik een typefout, dan hoort die notitie nog steeds bij de dag waarop ik hem schreef. Anders staat je hele tijdlijn scheef en klopt het verhaal niet meer.

“Weggooien kan ook, en dat kun je meteen ongedaan maken. Je wilt niet dat een half seizoen aantekeningen verdwijnt door één misgetikte veeg in de bus naar een uitwedstrijd.”

Wat hoort er wél in zo’n notitie?

“Een waarneming of een afspraak, het liefst allebei in één zin. ‘Sprong-serve wordt stabieler, volgende stap is de plaatsing’ is een waarneming. ‘Afgesproken: elke training een kwartier extra aanval op tempo’ is een afspraak. Die tweede soort is de belangrijkste, want daar houdt híj mij aan.

“En ik hang het aan de speler, niet aan de training. Een training is voorbij; een speler is er volgend seizoen nog. Zijn positie, zijn persoonlijke doel, zijn cijfers en mijn notities staan daardoor op één kaart bij elkaar.”

Je hebt een eigen toets voor de formulering, hoorde ik.

“Ja: zou ik deze notitie over een half jaar durven voorlezen aan de speler en aan zijn ouders? Zo niet, dan is hij verkeerd geformuleerd. Niet omdat de inhoud fout is, maar omdat ik dan een oordeel heb opgeschreven in plaats van een waarneming.

“‘Is lui’ is een oordeel. ‘Derde training op rij als laatste binnen, besproken’ is een waarneming. Die tweede kan ik hardop voorlezen. Die eerste zou ik aan een keukentafel nooit zo durven zeggen, en dan hoort hij ook niet in een app.”

En wat schrijf je nooit op?

“Alles wat niet over volleybal gaat. Gezondheid, thuissituatie, een scheiding, geld. Ik hoor dat soms, want een coach is nu eenmaal een volwassene die er elke week staat. Maar het hoort in mijn hoofd, niet in een app.

“Hier staan namen en aantekeningen over kinderen in. Dat is bij alles wat ik gebouwd heb de bovenste regel geweest. Zelfs onze eigen foutmeldingen sturen bewust alleen wát er misging en nooit wát er was ingevuld.”

Ziet een speler zijn eigen notities?

“Nee. Wie als lid aan het team hangt — de spelers dus — krijgt het notitieblok niet te zien. Hij ziet zijn eigen aanwezigheid, zijn punten, zijn wedstrijden en zijn doel. Dat is van hem. Mijn aantekeningen zijn werkmateriaal van de coach.

“Dat klinkt misschien achterbaks, maar het is het omgekeerde. Juist omdat het geen meeleesmateriaal is, durf ik op te schrijven wat ik écht denk over een volgende stap. En wat hij moet weten, hoort hij van mij in de zaal — niet via een melding op zijn telefoon.”

Toch is dat een keer misgegaan, begrijp ik.

“Ja, en dat vertel ik liever zelf. Het notitieblok was netjes verborgen voor een lid, maar onderaan datzelfde profiel stond een exportknop. Die zet een speler in een bestandje — naam, rugnummer, positie, cijfers — en daaronder gewoon alle notities met hun datum. Een speler die zijn eigen kaart opende, kon dus alsnog lezen wat ik over hem had opgeschreven.

“Die knop is nu net zo verborgen als het notitieblok zelf. Zo’n fout maak je in twee regels code en zie je pas als je één keer inlogt zoals je spelers inloggen. Sindsdien doe ik dat vaker.”

Wat gebeurt er met je notities als een speler naar een ander team gaat?

“Die gaan mee. Bij het indelen van de teams zegt de app dat ook met zoveel woorden: de cijfers blijven bewaard en jouw notities over een speler gaan mee naar de nieuwe trainer. Dat is precies wat je wilt, want anders begint een nieuwe coach elk jaar weer bij nul.

“Het is meteen de beste reden om die toets van net serieus te nemen. Wat jij opschrijft, leest straks iemand anders. Schrijf dus niets op waarvan je zou schrikken als je opvolger het hardop voorlas.”

En wat doet de app hier níet?

“De app herinnert je nergens aan. Er komt geen seintje dat die maand op diagonaal om is. Een notitie is een aantekening, geen taak met een vinkje, en ik heb bewust niet geprobeerd er een takenlijst van te maken — dan gaan mensen vinkjes wegwerken in plaats van kijken.

“Wat ik zelf doe: voor elk spelersgesprek open ik hem één voor één en lees ik de laatste drie notities terug. Dat kost vijf minuten en het scheelt je de zin ‘eh, ik heb het gevoel dat je vooruitgaat’. Meer trucje zit er niet achter.”