„W marcu naprawdę nie pamiętałem, co ustaliliśmy z nim w październiku”„W marcu naprawdę nie pamiętałem, co ustaliliśmy z nim w październiku”

A jak to wyglądało wcześniej?

„Na wszystkie sposoby, czyli na żaden. Karteczka w torbie, która po praniu dalej w niej leżała. Wiadomości do samego siebie na grupie, między zapisami na mecz. A przede wszystkim pamięć, którą mocno przeceniałem. Jestem trenerem, nie archiwistą, myślałem sobie. No i okazuje się, że jesteś trochę jednym i drugim.” [śmiech]

Jak wygląda taka notatka w Koachu?

„Możliwie najnudniej, i to komplement. Otwierasz zawodnika, wpisujesz zdanie w pole, klikasz plus. Tyle. Aplikacja dokłada dzisiejszą datę, a notatka ląduje na samej górze jego karty.

„Ta data to połowa sprawy. Jedna notatka to wrażenie. Trzy notatki w odstępie miesięcy to już linia. Dopiero kiedy czytam, co napisałem o tym samym zawodniku w październiku, w grudniu i w marcu, widzę, czy coś naprawdę drgnęło — czy trzy razy zapisałem to samo i nic z tym nie zrobiłem.”

Jeśli poprawisz notatkę później, data się przesuwa?

„Nie, i to celowo. Kiedy poprawiam literówkę, notatka nadal należy do dnia, w którym ją napisałem. Inaczej cała oś czasu się przekrzywia i historia przestaje być prawdziwa.

„Można też usunąć, i od razu cofnąć usunięcie. Nie chcesz, żeby pół sezonu zapisków zniknęło przez jeden nieudany ruch palcem w autobusie na mecz wyjazdowy.”

Co powinno się w takiej notatce znaleźć?

„Obserwacja albo ustalenie, najlepiej jedno i drugie w jednym zdaniu. »Zagrywka z wyskoku jest stabilniejsza, następny krok to kierowanie« to obserwacja. »Ustalone: na każdym treningu kwadrans dodatkowego ataku na tempo« to ustalenie. Ten drugi rodzaj jest najważniejszy, bo z tego on rozlicza mnie.

„I wieszam to przy zawodniku, nie przy treningu. Trening się kończy; zawodnik jest tu jeszcze w przyszłym sezonie. Dlatego jego pozycja, jego cel, jego liczby i moje notatki leżą razem na jednej karcie.”

Słyszałem, że masz własny test na sformułowanie.

„Mam: czy za pół roku odważyłbym się przeczytać tę notatkę na głos zawodnikowi i jego rodzicom? Jeśli nie, jest źle sformułowana. Nie dlatego, że treść jest nieprawdziwa, tylko dlatego, że zapisałem ocenę zamiast obserwacji.

„»Jest leniwy« to ocena. »Trzeci trening z rzędu wchodzi jako ostatni, rozmawiałem z nim« to obserwacja. Tę drugą mogę przeczytać na głos. Pierwszej nigdy nie powiedziałbym przy kuchennym stole, a więc nie ma jej po co wpisywać do aplikacji.”

A czego nigdy nie zapisujesz?

„Wszystkiego, co nie dotyczy siatkówki. Zdrowia, sytuacji w domu, rozstania rodziców, pieniędzy. Czasem się o tym dowiaduję, bo trener jest po prostu dorosłym, który stoi w hali co tydzień. Ale to zostaje w mojej głowie, nie w aplikacji.

„Są tu imiona i zapiski o dzieciach. To była pierwsza zasada przy wszystkim, co zbudowałem. Nawet nasze własne zgłoszenia błędów wysyłają świadomie tylko to, có poszło nie tak, a nigdy to, có ktoś wpisał.”

Czy zawodnik widzi notatki na swój temat?

„Nie. Kto jest w zespole jako członek, czyli zawodnicy, w ogóle nie dostaje bloku notatek. Widzi swoją frekwencję, swoje punkty, swoje mecze i swój cel. To jest jego. Moje zapiski to materiał roboczy trenera.

„Może to brzmieć nieuczciwie, ale jest odwrotnie. Właśnie dlatego, że nikt nie czyta mi przez ramię, mam odwagę zapisać, co naprawdę myślę o następnym kroku. A to, co zawodnik ma wiedzieć, słyszy ode mnie w hali, a nie z powiadomienia na telefonie.”

A jednak raz poszło to źle, jak rozumiem.

„Tak, i wolę powiedzieć to sam. Blok notatek był ładnie schowany przed członkiem zespołu, ale na dole tej samej karty siedział przycisk eksportu. Ten przycisk pakuje zawodnika do pliku — imię, numer, pozycja, liczby — a pod spodem po prostu wszystkie notatki z datami. Zawodnik, który otworzył własną kartę, mógł więc i tak przeczytać, co o nim napisałem.

„Teraz ten przycisk jest schowany dokładnie tak samo jak sam blok notatek. To błąd, który popełniasz w dwóch linijkach kodu i widzisz dopiero wtedy, gdy raz zalogujesz się tak, jak logują się twoi zawodnicy. Od tamtej pory robię to znacznie częściej.”

Co dzieje się z notatkami, gdy zawodnik przechodzi do innego zespołu?

„Idą razem z nim. Przy rozdzielaniu zawodników na zespoły aplikacja mówi to wprost: liczby zostają zachowane, a twoje notatki o zawodniku przechodzą do nowego trenera. Dokładnie o to chodzi, bo inaczej każdy nowy trener co sezon zaczyna od zera.

„To jest zarazem najlepszy powód, żeby potraktować tamten test poważnie. To, co piszesz, przeczyta kiedyś ktoś inny. Nie pisz więc niczego, przy czym skuliłbyś się, gdyby twój następca odczytał to na głos.”

A czego aplikacja tu świadomie nie robi?

„Niczego ci nie przypomina. Nie przychodzi żaden sygnał, że ten miesiąc na atakującym już minął. Notatka to zapisek, nie zadanie z kratką, i świadomie nie próbowałem robić z tego listy zadań — wtedy ludzie odhaczają kratki zamiast patrzeć.

„Co robię sam: przed każdą rozmową z zawodnikiem otwieram go i czytam trzy ostatnie notatki. To pięć minut, a oszczędza ci zdania »yyy, mam wrażenie, że robisz postępy«. Żadnego sprytniejszego triku w tym nie ma.”