„W samochodzie do domu pamiętasz jeszcze wszystko. W kolejny wtorek już nic”
Holenderski trener siatkówki Dennis Boekhout (28 lat) o polu Po treningu: co tam wpisuje, czego nigdy nie zapisuje i dlaczego czytają to tylko trenerzy tej drużyny.
Każdy trener zna tę drogę do domu. Trening się właśnie skończył, siedzisz w samochodzie i pamiętasz dokładnie, jak było: rozgrzewka poszła, przyjęcie rozsypało się po przerwie, a do zagrywki w strefę 1 i 5 w ogóle nie doszedłeś. Tydzień później nie zostaje z tego nic.
W Koachu pod każdym treningiem jest blok Po treningu: pole tekstowe, które widzą wyłącznie trenerzy tej drużyny. Dennis Boekhout sam prowadzi drużynę młodzieżową i zbudował tę aplikację. Rozmowa o czterech zdaniach i o tym, dlaczego mają zostać cztery.
Skąd się to wzięło?
„Z samochodu. Wracam po treningu do domu i mam to jeszcze całe w głowie. Rozgrzewka poszła, przyjęcie rozsypało się po przerwie, zagrywki w strefę 1 i 5 w ogóle nie tknęliśmy. W tamtej chwili pamiętam nawet, kto wszedł spóźniony.
„A w kolejny wtorek stoję w hali i już tego nie mam. Nie w połowie, tylko w całości. Wtedy zaczynam od tej samej rozgrzewki co tydzień wcześniej, bo nic lepszego nie przychodzi mi do głowy. Tak pracowałem całymi miesiącami.”
Czyli nigdy nic z tym nie robiłeś?
„Robiłem, w głowie. Zawsze myślałem: tego na pewno nie zapomnę. To najlepszy żart, jaki trener opowiada sam sobie.” [śmiech]
„Czasem pisałem do siebie po drodze. I o wpół do jedenastej wieczorem we własnym czacie miałem »przyjęcie!!«, a tydzień później nie wiedziałem już, czy to pochwała, czy pretensja. Luźne słowo bez całego wieczora wokół nie mówi nic.”
Gdzie dokładnie jest to pole?
„Na samym dole treningu, pod programem. Przewijasz w dół obok swoich bloków i tam jest nagłówek: Po treningu. Niżej jedna linijka wyjaśnienia, puste pole tekstowe i przycisk Zapisz. Tyle.
„To, że jest właśnie tam, a nie w menu, nie jest przypadkiem. Docierasz tam dopiero wtedy, gdy trening już się odbył: przechodzisz przez bloki, zaznaczasz, co udało się zrobić, i na dole piszesz swoje cztery zdania. Cały ruch wygląda tak: skończyłem, przewijam dalej, dotykam Zapisz.”
Co tam wpisujesz?
„Trzy rzeczy, w tej kolejności. Co poszło. Co zostało. I od czego zaczynam następnym razem. To cała recepta, a aplikacja mówi to dokładnie tak w pustym polu.
„Trzecie zdanie jest jedynym, które naprawdę się opłaca. »Zagrywka w strefę 1 i 5 niezrobiona, za mało czasu, następny trening zacząć od tego.« To mi się przyda we wtorek. Pierwsze dwa to historia; robią się ciekawe dopiero na koniec sezonu.”
Jak długa może być taka notatka?
„Cztery zdania. Serio. Jeśli zrobię z tego pół strony, napiszę ją raz i nigdy więcej, bo zaczyna przypominać pracę domową. A praca domowa trwa dokładnie tyle, ile zapał, czyli jakieś dwa tygodnie.
„Dlatego samo pole ma tylko pięć wierszy wysokości. To celowe. Małe pole zachęca do krótkiego tekstu, a krótki tekst faktycznie czytasz tydzień później. Ścianę tekstu po prostu przewijasz.”
A czego tam być nie powinno?
„Oceny dziecka. »Tim przyszedł spóźniony« to fakt i może tam być. »Timowi już się nie chce« to moja interpretacja wtorkowego wieczoru i zostaje na zewnątrz. Za tydzień nie będę wiedział, czy tak mi się wydawało, bo on był zmęczony, czy dlatego, że zmęczony byłem ja.
„I wszystko, co dzieje się w domu. Rozstanie rodziców, chory ktoś bliski, pieniądze. Jako trener czasem się o tym dowiadujesz, bo jesteś dorosłym, który stoi tam co tydzień. Ale to nie dotyczy treningu. Mój test jest prosty: powiedziałbym to zdanie na głos, gdyby obok stali jego rodzice? Jeśli nie, to go nie wpisuję.”
Kto to w końcu czyta?
„Tylko trenerzy tej jednej drużyny. Napisane jest to wprost nad polem: widoczne tylko dla trenerów tej drużyny. Zawodnicy tego nie widzą, rodzice też nie. I to nie jest jedynie schowane na ekranie: tak samo jest zamknięte w bazie danych, bo inaczej byłaby to obietnica, a nie zasada.
„Ten krąg zostawiłem świadomie wąski. W chwili, gdy ktoś z zewnątrz zaczyna czytać, piszesz już dla tego kogoś. Wtedy pojawia się »ciężko pracowaliśmy« zamiast »przyjęcie rozsypało się po przerwie«. Pierwsze to notatka na pokaz, drugie to materiał roboczy.”
Pod polem widnieje „Ostatnio zaktualizowane przez”. Dlaczego to nazwisko ma znaczenie?
„Bo prawie nikt nie prowadzi drużyny sam. W mojej jesteśmy we dwóch. On bierze sobotę, ja wtorek. Kiedy w środę czytam, że przyjęcie było niechlujne, moje pierwsze pytanie nie brzmi, co tam napisano, tylko kto tak uznał.
„To nazwisko zostaje zapisane w momencie zapisu notatki. Nie zmienia się więc, jeśli ktoś później zmieni rolę albo odejdzie z drużyny. Brzmi jak drobiazg, ale to różnica między »ktoś uznał« a »mój drugi trener uznał«. Tylko o to drugie mogę dopytać w sobotę.”
Czym to się różni od uwagi przy zawodniku?
„Notatka z treningu dotyczy wieczoru, uwaga dotyczy człowieka. Brzmi płytko, ale przesądza i o tym, co piszesz, i o tym, gdzie to potem znajdziesz.
„»Przyjęcie rozsypało się po przerwie« należy do tego treningu. »Ustalone, że przez miesiąc może pograć na atakującym« należy do tego zawodnika, bo w marcu chcę to przeczytać na jego karcie, a nie w przypadkowy wtorek w październiku. Jeśli wrzucisz takie ustalenie do notatki z treningu, po trzech tygodniach jest nie do znalezienia.”
I jak tego używasz w kolejnym tygodniu?
„Na górze zakładki Trening jest karta z poprzednim treningiem: data, o czym był, ilu zawodników przyszło i ile z programu zaznaczyłeś jako wykonane. Jedno dotknięcie i jesteś w środku, z własną notatką pod spodem.
„I nic poza tym. Nie ma żadnego przypomnienia, żeby to wypełnić, i nie powstaje z tego miesięczny raport. Piszę cztery zdania w samochodzie, a we wtorek czytam je, zanim wejdę do hali. Na tym polega cała sztuczka i to wystarcza.”
Cztery zdania po treningu
W Koachu piszesz swoją notatkę pod każdym treningiem, widoczną tylko dla trenerów twojej drużyny, obok tego, ile z programu zostało wykonane. Wypróbuj za darmo: wprowadź drużynę i zapisz pierwszą notatkę zaraz po dzisiejszym treningu.
Wypróbuj Koacha za darmo