Siatkówka dla osób głuchych i słabosłyszących: komunikacja w grze | Koach Volleyball
Wypróbuj 14 dni za darmo

Siatkówka dla osób głuchych i słabosłyszących: komunikacja w grze

Krótka odpowiedź

Siatkówka dla osób głuchych i słabosłyszących to zwykła siatkówka: ta sama piłka, ta sama siatka i te same przepisy. Dostosowujesz komunikację: stałe gesty, wyjaśnienia, które zawodnik widzi, stały podział zadań na boisku i koledzy, którzy przekazują gwizdek. Istnieje też siatkówka głuchych, aż po Deaflympics.

Siatkówka dla osób głuchych i słabosłyszących nie wymaga innej gry, tylko innych ustaleń. Hala siatkarska żyje dźwiękiem: gwizdek, wołanie kolegów z drużyny, trener przy linii. Tu przeczytasz, jak głuchy lub słabosłyszący zawodnik może grać w zwykłej drużynie i co istnieje w siatkówce głuchych.

Czas czytania: 7 min

Trenowanie głuchego lub słabosłyszącego zawodnika: zacznij od zawodnika

Słowo „głuchy” albo „słabosłyszący” niewiele mówi o tym, czego ktoś potrzebuje na hali. Jeden zawodnik z aparatem słuchowym albo implantem słyszy część tego, co się mówi, inny nie słyszy nic. Jeden czyta z ruchu warg, drugi używa języka migowego swojego kraju, trzeci robi jedno i drugie. Jedyne, co działa, to zapytać. W pierwszym tygodniu porozmawiaj krótko z zawodnikiem, a przy dziecku także z rodzicami:

Pytania medyczne o słuch albo aparat słuchowy należą do lekarza rodzinnego albo specjalisty, u którego leczy się zawodnik, a nie do trenera. Twoją dziedziną jest komunikacja w grze. Jak dostosować samą grę dla zawodników z niepełnosprawnością fizyczną lub intelektualną, opisujemy osobno w artykule siatkówka dla osób z niepełnosprawnością. Dla głuchego lub słabosłyszącego zawodnika w piłce, siatce i przepisach zwykle nic nie trzeba zmieniać.

Wyjaśnienia na treningu: pokaż to

Większość wyjaśnień na treningu idzie głosem, często wtedy, gdy trener już idzie do następnego pachołka. Dla głuchego zawodnika takie wyjaśnienie przepada. Kilka nawyków rozwiązuje wiele, a reszta drużyny też na tym zyskuje:

Ustal dwa stałe znaki i trzymaj się ich przez cały sezon: znak, którym prosisz o uwagę, na przykład machnięcie w polu widzenia albo dotknięcie ramienia, oraz znak stopu, którego używa też reszta drużyny. Zapytaj zawodnika, jaki znak mu odpowiada; nie każdy lubi dotknięcie ramienia. Jeśli dopiero zaczynasz jako trener, podstawy treningu znajdziesz w artykule start jako trener siatkówki.

Wołanie na boisku: od głosu do ustaleń

Drużyny opierają się na wołaniu: kto bierze piłkę, czy piłka wychodzi na aut, gdzie stoi blok. Jak rozruszać cichą drużynę, opisujemy w artykule ćwiczenia na komunikację w siatkówce. Gdy na boisku jest głuchy zawodnik, część tych zawołań działa tylko w jedną stronę: on może wołać i inni go słyszą, ale on nie słyszy ich. Trzy rzeczy to wyrównują:

  1. Stały podział zadań zamiast zawołania w ostatniej chwili. W każdym ustawieniu ustalcie, kto bierze piłkę między dwoma zawodnikami, kto krótką, a kto długą. Czego nie trzeba ustalać w trakcie akcji, tego nie trzeba wołać.
  2. Głuchy zawodnik woła sam, jeśli chce. Jego „moja” inni po prostu słyszą. Dzięki temu najważniejsza zasada drużyny zostaje w mocy: kto woła, ten bierze.
  3. Gesty przed zagrywką. Między akcjami jest czas na kontakt wzrokowy. Siatkarze plażowi pokazują za plecami znakami dłoni, co zamierzają; na hali możesz zrobić to samo dla ustalenia bloku albo celu zagrywki. Ogranicz się do kilku znaków, które zna każdy.

Trzeba też uczciwie powiedzieć: nie każde zawołanie da się zastąpić. „Aut” przy piłce, która ledwie mija linię, jako gest przychodzi za późno. Dlatego ćwicz dodatkowo ocenę piłek przy liniach, żeby zawodnik sam nauczył się widzieć, co wychodzi na aut.

Niech zawodnik sam wyjaśni ustalenia. Najpierw ustal gesty z zawodnikiem, a potem niech pokaże je drużynie w krótkim ćwiczeniu. Po trzech treningach zapytaj, które ustalenie działa, a które nie, i zapisz listę znaków na kartce w torbie drużyny, żeby znał je też zawodnik, który przychodzi na zastępstwo.

Gwizdek, przerwa na żądanie i zmiany w meczu

W meczu najważniejszy dźwięk pochodzi od sędziego. Tu przepisy trochę pomagają, bo sędzia nie tylko gwiżdże, ale też pokazuje sygnały ręką.

Przed meczem powiedz sędziemu i kapitanowi przeciwników, że gra głuchy lub słabosłyszący zawodnik. Wtedy rozumieją, dlaczego czasem gra dalej, a sędzia może zadbać o to, żeby jego sygnały były dobrze widoczne.

O aparacie słuchowym w meczu przepisy FIVB nie mówią wprost. Przepis 4.5.1 zabrania przedmiotów, które mogą spowodować kontuzję albo dać sztuczną przewagę, a przepis 4.5.2 wyraźnie pozwala na okulary lub soczewki, na własne ryzyko. Aparat słuchowy nie jest wymieniony. Czy aparat słuchowy albo procesor implantu jest dozwolony w twoich rozgrywkach, sprawdź więc wcześniej w swoim związku albo u organizatora.

Siatkówka głuchych: własne turnieje aż po Deaflympics

Oprócz gry w zwykłej drużynie istnieje siatkówka głuchych i niesłyszących. Na świecie podlega ona Międzynarodowemu Komitetowi Sportu Głuchych (International Committee of Sports for the Deaf, ICSD). Siatkówka jest w programie Deaflympics, czyli igrzysk głuchych, od 1969 roku, a siatkówka plażowa od 2005 roku, według strony ICSD o siatkówce i strony o siatkówce plażowej. Gra się według przepisów FIVB, jak podają przepisy techniczne Deaflympics dla siatkówki.

Kto może startować w zawodach ICSD, określają Audiogram Regulations ICSD: ubytek słuchu co najmniej 55 dB, uśredniony dla trzech częstotliwości, w lepszym uchu. Aparaty słuchowe i inne wzmacniacze dźwięku, także zewnętrzne części implantu, są niedozwolone podczas rozgrzewki i w strefie zawodów. Tam więc wszyscy grają bez dźwięku, a ustalenia bez dźwięku są oczywistością. W rozgrywkach w twoim kraju obowiązują przepisy tamtejszego organizatora.

Każdy kraj może mieć jedną krajową organizację sportu głuchych jako członka ICSD, pisze ICSD. Tam dowiesz się, jakie rozgrywki, turnieje i kadry istnieją w twoim kraju; to bardzo się różni w zależności od kraju. Zawodnik może też łączyć jedno z drugim: w tygodniu trenować z własnym klubem, a poza tym grać w siatkówce głuchych.

Lepiej pokazać niż powiedzieć: w Koach

Koach nie tłumaczy języka migowego i niczego nie podpisuje napisami. Za to aplikacja pozwala pokazać wiele z twoich wyjaśnień. Ćwiczenia są narysowane na boisku, w każdej fazie z animacją zawodników i piłki, krótkim tekstem i przyciskiem odtwarzania, więc przy boisku na telefonie albo tablecie pokazujesz, jak przebiega ćwiczenie. Jeśli zawodnik ma własne konto, widzi przy treningu plan i może wcześniej otworzyć każde ćwiczenie, z tą samą animacją. Jedno ćwiczenie, które chce obejrzeć w domu, przydzielasz przyciskiem Zadanie domowe przy tym ćwiczeniu; znajdzie je wtedy na swoim dashboardzie. Informacje praktyczne, na przykład inną halę albo wcześniejszą zbiórkę, publikujesz jako ogłoszenie na dashboardzie drużyny, żeby nikt nie był zależny od tego, co ktoś powiedział w szatni.

Ćwiczenie Przyjęcie w trójkącie w Koach z boiskiem, trzema zawodnikami i piłką, faza 1 z 5, przyciskiem odtwarzania i opisem fazy
Ćwiczenie jako rysunek z fazami: pokaż je, zamiast je tłumaczyć.

14 dni za darmo, bez karty kredytowej. Przygotuj następny trening i pokazuj ćwiczenia na telefonie albo tablecie przy boisku.

Wypróbuj Koach ze swoją drużyną

Zawodnik albo rodzic nic nie płaci; ile Koach kosztuje trenera po okresie próbnym, znajdziesz na stronie z cennikiem.

Częste pytania

Czy głuchy zawodnik może grać w zwykłej drużynie siatkarskiej?

Tak. Piłka, siatka i przepisy zostają takie same; zmienia się komunikacja. Ustal z zawodnikiem, jak najlepiej cię rozumie, używaj stałych znaków na uwagę i stop, ustal z góry zadania na boisku i niech koledzy przekazują gwizdek. Wielu głuchych i słabosłyszących zawodników gra po prostu w zwykłej drużynie, czasem obok siatkówki głuchych.

Czy można grać w siatkówkę z aparatem słuchowym?

Na treningu ustalasz to z samym zawodnikiem. Przepisy FIVB nie wymieniają aparatów słuchowych; zabraniają przedmiotów, które mogą spowodować kontuzję albo dać sztuczną przewagę. Czy aparat słuchowy albo implant jest dozwolony w oficjalnym meczu, sprawdź wcześniej w związku albo u organizatora. Na zawodach ICSD, takich jak Deaflympics, aparaty słuchowe i zewnętrzne części implantu są niedozwolone podczas rozgrzewki i w strefie zawodów.

Skąd głuchy zawodnik wie, że sędzia zagwizdał?

Patrzy. Pierwszy sędzia przy zezwoleniu na zagrywkę wskazuje jej kierunek, a po każdej akcji oficjalnym sygnałem pokazuje, która drużyna zagrywa i co się stało. Ustal też, że koledzy wyraźnie się zatrzymują albo podnoszą ręce, gdy padnie gwizdek, i przed meczem powiedz sędziemu, że gra głuchy zawodnik.

Czym jest siatkówka głuchych?

To siatkówka dla głuchych i słabosłyszących zawodników, według przepisów FIVB, z własnymi turniejami i mistrzostwami. Na świecie podlega ICSD. Siatkówka jest na Deaflympics od 1969 roku, siatkówka plażowa od 2005 roku. W zawodach ICSD startujesz z ubytkiem słuchu co najmniej 55 dB w lepszym uchu, bez aparatu słuchowego i implantu podczas meczu. Rozgrywki w twoim kraju mogą mieć własne przepisy.

Czy istnieje reprezentacja kraju w siatkówce głuchych?

W wielu krajach tak, ale to zależy od kraju. Każdy kraj może mieć jedną krajową organizację sportu głuchych jako członka ICSD. Ona wie, jakie są rozgrywki, turnieje i kadry oraz jak się zgłosić. Sprawdź na stronie ICSD, czy twój kraj ma zrzeszoną organizację.

Pokazuj ćwiczenia, zamiast je tłumaczyć

14 dni za darmo, bez karty kredytowej. Po tygodniu będziesz wiedzieć, czy to ułatwia ci wyjaśnianie.

Zacznij z Koach

Albo najpierw sprawdź, co potrafi aplikacja do siatkówki dla trenerów.