„Przez trzy rundy wystawiałem sobie siódemkę, a obraz wcale się nie poprawiał”„Przez trzy rundy wystawiałem sobie siódemkę, a obraz wcale się nie poprawiał”

Te dwieście ćwiczeń było już w aplikacji. Dlaczego wróciłeś, żeby je sprawdzać?

„Bo były odrobinę nie takie. To najbardziej wkurzający rodzaj błędu, bo nie da się go wskazać palcem. Patrzyłem na ćwiczenie i myślałem: wystarczy. Ale trener stoi w hali o dwudziestej piętnaście z telefonem w ręce i dziesięcioma zawodnikami, którzy czekają. Ma trzy sekundy, żeby zrozumieć, co ma się wydarzyć. Wtedy »wystarczy« nie wystarcza.”

Co wyszło z tego pomiaru?

„Trochę mnie to zmroziło. 194 z 200 ćwiczeń miały co najmniej jeden prawdziwy błąd. A największa grupa była najprostsza z możliwych: piłka leżała na zawodniku. Ponad tysiąc pozycji piłki, rozrzuconych po 173 ćwiczeniach.

„Brzmi jak drobiazg kosmetyczny, a jest dokładnie odwrotnie. Piłka to jedyna rzecz, którą śledzisz w takiej animacji. Jeśli zniknie pod ludzikiem, tracisz właśnie ten moment, wokół którego kręci się całe ćwiczenie.”

Jak taki błąd może powtórzyć się tysiąc razy i nikt tego nie widzi?

„Bo ludzik nie skaluje się razem z boiskiem. Ma stałą wielkość na ekranie. Na telefonie o szerokości 375 pikseli taka figurka ma ponad dwa metry wzrostu w skali boiska. Odległość, która na papierze jest idealna, na ekranie bywa jedną plamą.

„Tego musiałem się oduczyć. Liczyłem w metrach, a trener patrzy w pikselach. Od tamtej pory mierzę jedno i drugie.”

Mówisz, że trzy rundy pracy do niczego nie doprowadziły. Co poszło nie tak?

„Przez trzy rundy wystawiałem sobie siódemkę. [śmiech] Nie dosłownie ocenę na kartce, ale tak to wyglądało: patrzyłem, spisywałem, co jeszcze się nie zgadza, naprawiałem, patrzyłem znowu — i dalej siódemka. Jedno ćwiczenie nawet się pogorszyło.

„Dwie rzeczy były źle. Oceniałem nieruchome obrazki, chociaż produktem jest animacja. A jeśli sam siebie pytasz, co jeszcze nie gra, zawsze wychodzi lista. Przy takim pytaniu ocena nigdy nie urośnie, bo zawsze coś się znajdzie.”

Co przyszło na to miejsce?

„Sama animacja, odtwarzana dokładnie według reguł czasowych, z których korzysta aplikacja. A do tego pięć pytań, na które można odpowiedzieć tylko tak albo nie. Czy każda faza to jedno wydarzenie? Czy opis fazy zgadza się z tym, co widać? Czy piłkę da się śledzić przez cały czas, nigdy pod ludzikiem i nigdy znikąd? Czy coś przeskakuje, gdy ćwiczenie zaczyna się od nowa? I czy każdy ruch trwa proporcjonalnie do pokonywanej odległości?

„Pięć razy tak i koniec. Raz nie i ćwiczenie wraca do poprawki. Koniec z ocenami. Brzmi nudno, ale to była różnica między kręceniem się w kółko a skończeniem roboty.”

Dlaczego nieruchomy obraz jest aż tak zdradliwy?

„Bo większość błędów siedzi między dwiema fazami. Ruch pośredni aplikacja rysuje sama, po linii prostej. Dwóch zawodników, którzy w fazie trzeciej stoją ładnie osobno i w czwartej też, w połowie drogi potrafi przejść przez siebie. Żaden z tych dwóch obrazków tego nie pokaże.

„Dlatego teraz oglądam dwanaście klatek wyciętych z działającej animacji, zwłaszcza te w środku przejścia. Sam ten jeden test wyłapał od razu trzydzieści ćwiczeń, które na papierze były w porządku.”

Możesz opisać jakąś naprawę?

„Najprostsza: piłka leżąca za blisko zawodnika odsuwa się na mniej więcej metr, w tę stronę, w którą zmierza. Wtedy od razu czytasz zamiar. Jeśli tam też ktoś stoi, obraca się dalej, aż znajdzie wolne miejsce.

„Najtrudniejsze jest domknięcie koła. Ćwiczenie, które kończy się w innym ustawieniu, niż zaczyna, przeskakuje w momencie ponownego startu. Wygląda to jak zacięcie aplikacji, a to samo ćwiczenie. Takie dostały fazę końcową, żeby na każdej pozycji startowej znowu stał ktoś tego samego typu. Średnio ćwiczenie urosło z sześciu do siedmiu-ośmiu faz. Trochę dłużej, ale da się je śledzić.”

Przyłapałeś się też na oszukiwaniu?

„Tak, i to było najbardziej pouczające. Gdy masz kontrolę, która wyznacza granicę, zaczynasz nieświadomie celować dokładnie w tę granicę. Raz piłka wylądowała idealnie na skraju zakresu pomiaru: ostrzeżenie zniknęło, a obraz nie poprawił się ani na jotę. Teraz wszystko, co leży dokładnie na takiej granicy, jest zgłaszane osobno.

„To samo było z kontrolą tekstu. Szukałem krótkiego słowa, a dostawałem inne, które zaczyna się tak samo — jak »rozegranie« i »rozgrywający«. Wtedy przepisujesz język trenerski tylko po to, żeby zadowolić kontrolę. Teraz szukam całych słów.”

Ile ćwiczeń ostatecznie zmieniłeś?

„85 z 200. Pozostałe 115 zostało dokładnie takie, jakie były. To dla mnie najważniejsza liczba w całym projekcie, bo »pięć razy tak, nic nie zmieniłem« musiało być dobrą odpowiedzią. Inaczej każdy wymyśla coś, żeby wyglądać na przydatnego. Właśnie dlatego, że 115 zostało nietkniętych, wierzę w te 85 napraw.

„Pomiar pokazuje teraz dwieście ćwiczeń, zero błędów. To już nie jest ocena, to jest zliczenie.”

Jest coś, co świadomie zostawiłeś tak, jak było?

„Jasne. Trzy formy gry mówią w opisie sześciu na sześciu, a na boisku pokazują sześciu na trzech. To nie błąd, to schemat, który upraszcza — nie wciśniesz dwunastu ludzików na ekran telefonu tylko po to, żeby pokazać przebieg ćwiczenia.

„A w kilku ćwiczeniach wózek z piłkami stoi niewidocznie pod trenerem. Z góry to się zgadza. Wolę powiedzieć uczciwie: nie chodzi o to, że wszystko jest idealne, tylko o to, że wiem, gdzie nie jest.”

Co z tego wszystkiego widzi trener w hali?

„To, że otwiera ćwiczenie, włącza odtwarzanie i w pół minuty wie, czy pasuje do tego, co chce dziś trenować. Może filtrować po kategorii, wyłączyć ćwiczenia Koacha, jeśli chce zobaczyć tylko swoje, i posortować według liczby zawodników, którzy naprawdę przyjdą.

„A jeśli zawodnik ma coś dalej powtarzać, dajesz mu to samo ćwiczenie jako pracę domową. Dostaje je w domu, na własnym telefonie, z tą samą animacją. Dokładnie dlatego obraz musiał się zgadzać: tam nie stoi obok żaden trener, który to wytłumaczy.”

A jeśli trener rysuje własne ćwiczenie, co mu radzisz?

„Jedno wydarzenie na fazę. Na tym polega cała sztuka. Pokusa jest taka, żeby wcisnąć wszystko w jeden obrazek: przyjęcie, rozegranie, atak i asekurację. Wtedy rusza się osiem rzeczy naraz i nikt nie wie, gdzie patrzeć. Rozbij to na trzy fazy, a przeczyta się samo.

„I niech piłka robi to, co obiecuje tekst. Jeśli jest napisane, że ktoś przyjmuje, ta piłka musi naprawdę się ruszyć. Te dwie zasady razem wyłapują więcej błędów niż jakakolwiek automatyczna kontrola.”