„W maju wie to każdy. Ja chcę wiedzieć już w listopadzie”„W maju wie to każdy. Ja chcę wiedzieć już w listopadzie”

Na co patrzysz najpierw?

„Na stronę samego zawodnika. Jest tam blok z wynikami w czasie: na każdy rozegrany mecz jeden słupek złożony z ataku, bloku i zagrywki, a obok liczba błędów z tego meczu. Jednym spojrzeniem widzisz, czy to skacze na wszystkie strony, czy ma jakiś kierunek.

„Nad tym są dwie liczby: średnia na mecz z całego sezonu i forma z ostatnich trzech. Ta druga liczba jest dla mnie najważniejsza na całym ekranie.”

Dlaczego akurat ta liczba?

„Bo porównuje go z nim samym. Forma z ostatnich trzech meczów to różnica między tymi trzema a jego własną średnią sezonu. Jeśli stoi tam strzałka w górę i 2,4, znaczy to, że w ostatnich trzech meczach zdobywa 2,4 punktu na mecz więcej, niż wynosi jego tegoroczna średnia. Strzałka w bok oznacza: dokładnie jego własny poziom.

„I celowo nie jest to ranking. Nigdy nie chciałem tabeli, w której zawodnicy stoją od najlepszego do najgorszego. Ktoś, kto przechodzi z trzech na sześć punktów na mecz, urósł ogromnie, nawet jeśli dalej jest na końcu listy. W rankingu ten wzrost byłby niewidoczny.”

A jeśli strzałka pokazuje w górę, to już wiesz?

„Nie. Tu jest właśnie pułapka. Rosnąca linia może też znaczyć, że rywale byli słabsi. Mieliśmy okres z trzema meczami z rzędu przeciwko dołowi grupy. Wszystkie linie w moim zespole poszły w górę. To nie był rozwój, to był terminarz.

„Jeśli w takim momencie powiem zawodnikowi, że idzie mu świetnie, a potem znowu siądzie, to wystawiłem go dwa razy. Dlatego nic nie mówię, zanim nie położę czegoś obok.”

Co kładziesz obok?

„Trzy rzeczy, zawsze w tej samej kolejności: sam mecz, trening i to, co zapisałem. Dopiero kiedy wszystkie trzy mówią to samo, wierzę tej linii.”

Zacznijmy od samego meczu.

„Punkty niewiele mówią bez okoliczności. Przy każdym rozegranym meczu jest blok czasu gry: przy każdym zawodniku pasek z liczbą akcji i liczbą setów, w których był na boisku. Ktoś, kto z dwóch setów przechodzi na pięć, zdobędzie więcej punktów z samej arytmetyki. To więcej czasu gry, a nie rozwój.

„A błędy należą do tego samego spojrzenia. Obok punktów z meczu stoi, ile błędów im towarzyszyło, a w profilu jest rozkład błędów: błąd zagrywki, słabe przyjęcie, błąd siatki. Ktoś, kto zdobywa więcej punktów, ale zarazem psuje więcej zagrywek, nie stał się lepszy. On podejmuje większe ryzyko. To może być dobra decyzja, ale to coś innego.”

Potem trening.

„Po każdym treningu wpisuję obecność i dotykam nazwiska zawodnika, żeby ocenić zaangażowanie, od jednej do pięciu gwiazdek. Kosztuje mnie to dwie minuty w samochodzie. W profilu robi się z tego druga linia: ocena treningowa obok punktów na mecz.

„Te dwie linie razem są dużo uczciwsze niż każda z osobna. Punkty, które rosną, podczas gdy zaangażowanie spada od sześciu tygodni, to zwykle ktoś, kto jedzie na talencie. Kiedyś się to kończy. Bywa też odwrotnie: zaangażowanie rośnie od dwóch miesięcy, a punkty jeszcze nie nadążają. Wtedy akurat mówię coś od razu, bo właśnie tam zaczyna się rozwój.”

I trzecia rzecz: to, co zapisałeś.

„Notatki przy zawodniku. Każda notatka dostaje datę i źródło: trening, mecz albo rozmowa. Trzy zdania, wystukane w aucie. Zagrywka z wyskoku robi się stabilniejsza, następny krok to przemiennie strefa 1 i strefa 5. Takie linijki.

„Bez tych linijek wykres jest tylko kształtem. Z nimi w lutym nadal wiem, co ustaliliśmy w listopadzie, i widzę, czy linia rośnie dokładnie w tym miejscu, nad którym pracowaliśmy. To różnica między »robisz postępy« a »od stycznia standardowo serwujesz w strefę 5 i stąd to się bierze«.”

Porównujesz też zawodników między sobą?

„Można. Na liście zawodników zaznaczasz dwóch albo więcej i pokazują się obok siebie na jednym ekranie, każdy w swoim kolorze, z numerem obok, żeby kolor nigdy nie był jedyną różnicą. Widzisz łączne punkty, podział na atak, blok i zagrywkę, średnią na mecz i obecność na treningach.

„Ale prawie nigdy nie używam tego do rozstrzygania, kto jest lepszy. Używam, żeby zobaczyć, czy dołek dotyczy jednego zawodnika, czy całego zespołu. Jeśli dwie linie spadają naraz, to nie ten przyjmujący, tylko nasze przyjęcie. Wtedy szykowałem się do niewłaściwej rozmowy.”

Co ostatecznie mówisz takiemu zawodnikowi?

„Pokazuję mu ekran. Nie jako dowód, po prostu żebyśmy patrzyli na to samo. To jest twoja średnia, to twoje ostatnie trzy mecze, a to zapisałem w listopadzie. Taka rozmowa trwa pięć minut i jest dziesięć razy konkretniejsza niż »mam wrażenie, że robisz postępy«.

„Wielu moich zawodników ma też w profilu cel osobisty, coś w rodzaju: skuteczność ataku do 45 procent. Wtedy rozmowa nie jest o tym, czy mu idzie, tylko o tej jednej rzeczy.”

A jeśli po całym tym układaniu linia po prostu nie rośnie?

„To się cieszę, że jest listopad. Wtedy mogę jeszcze coś zrobić: przebudować trening, zarezerwować blok dokładnie na tę jedną rzecz albo zadać ćwiczenie jako pracę domową. Wybierasz ćwiczenie i zaznaczasz, kto ma je poćwiczyć w domu — wszyscy albo tylko ten jeden zawodnik.

„I o to w tym wszystkim chodzi. Nie o to, żeby aplikacja mówiła ci, kto się rozwija; nie robi tego, to nadal twoja robota. Chodzi o to, żebyś zobaczył to na tyle wcześnie, by dało się coś z tym zrobić. W maju zostaje ci już tylko ładny wykres.”