„Dwa treningi, mecz i grupa na czacie, która nigdy nie milknie”„Dwa treningi, mecz i grupa na czacie, która nigdy nie milknie”

I do tego dochodzi jeszcze coś?

„Przygotowanie. Nie chcę wymyślać o siódmej piętnaście w samochodzie, co dziś robimy, więc gdzieś w tygodniu siadam na pół godziny i zastanawiam się, nad czym pracujemy. Przed meczem patrzę na ustawienie i na to, kto jest w formie. To przyjemna część, ale to też czas.

„Jak wszystko zsumuję, zwykły tydzień to jakieś dziesięć godzin. To nie jest narzekanie: robię to dobrowolnie i robię to chętnie. Ale to jest ta liczba, której nikt nie wymienia, pytając, czy »dalej coś tam robisz z siatkówką«.”

Ile z tego było czystą papierologią, zanim zacząłeś budować?

„Z godzin poza halą mniej więcej połowa. I to jest gorzkie, bo ta połowa nie zrobiła lepszym ani jednego zawodnika. Obecności trzymałem w arkuszu, dojazdy w notatce w telefonie, obserwacje w notesie, a reszta działa się na czacie drużyny.

„Najgorsze było wracanie do wiadomości. Ktoś wypisuje się we wtorek, gdzieś w rozmowie z czterdziestoma wiadomościami, a w sobotę przewijam, żeby ustalić, kto właściwie był. To nie jest trenowanie. To księgowanie tego, co już się wydarzyło.”

I wtedy sam zacząłeś budować. To też kosztuje czas.

„Oczywiście i nie będę udawał, że to była mądra inwestycja godzin. [śmiech] Ale zacząłem od uczciwej listy: co robię co tydzień i która z tych czynności sprawia, że zawodnik jest lepszy? Wszystko, co na to drugie pytanie odpowiadało »nie«, musiało się skrócić, zniknąć albo trafić do kogoś innego.”

Co dziś jest gotowe w dwie minuty?

„Obecności. Przechodzę listę, zanim wyjdę z hali: jedno tapnięcie na zawodnika — obecny, zgłosił nieobecność albo nieobecny. Na dole widać, ilu było, i od razu wchodzi to do obecności w sezonie. Dwie minuty, w hali, gotowe.

„Kiedyś robiłem to w niedzielę w domu, z pamięci. Wtedy to nie były dwie minuty, tylko dwadzieścia, a i tak zgadzało się w połowie. Prawdziwa różnica jest taka: nie że idzie szybciej, tylko że jest zamknięte, zanim wsiądę do samochodu.”

W tygodniu też otwierasz aplikację. Od czego zaczynasz?

„Od ekranu startowego. Jest tam cel zespołu, ogłoszenia, które wysłałem, zadania, których nikt jeszcze nie wziął, i obecność w sezonie zawodnik po zawodniku. Nie muszę szukać w czterech ekranach, co zostało do zrobienia.

„I ten ekran jest też lustrem. Jeśli wisi mecz bez wyniku i trening bez obecności, to znaczy, że mam zaległości. Niemiłe, ale uczciwsze niż pusty ekran udający, że wszystko jest zrobione.”

Mówisz, że oddajesz różne rzeczy. Na przykład?

„Zapisy, na początek. Zawodnicy sami zapisują się na treningi i mecze, a kto chce, zapisuje się za jednym razem na wszystkie treningi. Już nie liczę, tylko patrzę. Kto się wypisuje, może dopisać wiadomość, a ona zostaje przy tym treningu, a nie ginie w połowie rozmowy na grupie.

„To nie oszczędza mi godzin tygodniowo, ale oszczędza mi pamiętania. Nie muszę już trzymać w głowie, kto wypisał się we wtorek i dlaczego.”

A prowadzenie statystyk i dowożenie?

„Liczenie punktów oddaję, kiedy tylko ktoś chce to robić. Upoważniasz członka zespołu z połączonym kontem, a on prowadzi wynik i statystyki na własnym telefonie. Wtedy ja trenuję przy linii, zamiast stukać w ekran, a po meczu spotkanie po prostu jest w aplikacji.

„Dojazdy idą przez pulę kierowców: kto może jechać i z iloma miejscami, a aplikacja układa z tego grafik. Jak się nie spina, wrzucam to jako zadanie na ekran startowy i ktoś może tapnąć »zrobię to«. Pytanie trzy razy na grupie, kto jedzie — z tym skończyłem.”

A czego świadomie już nie robisz?

„Nie rozpisuję już całego programu na każdy trening. Ustawiam jeden temat na ten wieczór — zagrywka, przyjęcie, rotacje — z ćwiczeniami, które do niego pasują. A same treningi planuję za jednym razem na cały okres, bo i tak wypadają co tydzień tego samego wieczoru.

„Nie analizuję też już każdego meczu do dna. Liczby są, ale wyciągam z nich jedną rzecz. Jak patrzysz na wszystko, to z niczym nic nie robisz, i wtedy to naprawdę był stracony czas.”

Uczciwe pytanie: czy Koach oddaje ci czas?

„Nie. Nie w taki sposób, jak się to zwykle sprzedaje. Godziny w hali zostają godzinami w hali, dojazd na wyjazd dalej trwa godzinę, a zawodnik, który chce pogadać, dalej potrzebuje mojego kwadransa. Na to nie ma przycisku i wcale go nie chcę.

„Zmieniło się to, dokąd te godziny idą. Kawałek, który był papierologią, mocno się skurczył. Teraz czas ucieka głównie tam, gdzie żadna aplikacja nic nie zmieni: dojazdy, czekanie i rozmowa, którą chcesz odbyć z zawodnikiem.”

Na koniec: co powiedziałbyś trenerowi, który ledwo to ciągnie obok pracy?

„Oddaj w tym miesiącu jedną rzecz. Jedną, nie pięć. Wybierz tę, przy której najbardziej się wkurzasz — u mnie było to organizowanie dojazdów — i przekaż ją komuś albo zostaw aplikacji.

„I nie ustawiaj niczego, czego potem nie utrzymasz. System wypełniony w połowie kosztuje więcej energii niż żaden. Jeśli nie będziesz zapisywać obecności co tydzień, to jej nie zapisuj. To nie egzamin. Jesteś wolontariuszem z drużyną, która na ciebie liczy, i to już wystarczy.”