„Nie zacząłem robić mniej. Zacząłem robić mniej rzeczy sam”„Nie zacząłem robić mniej. Zacząłem robić mniej rzeczy sam”

Widzisz to wokół siebie — trenerów, którzy odpuszczają po jednym sezonie?

„Znam kilku, tak. Ktoś mówi »tak« na jeden sezon, bo inaczej drużyny by nie było. W listopadzie jeszcze jest fajnie, w lutym to już obowiązek, a w maju pada zdanie: drugiego roku nie robię. I kiedy dopytasz, prawie nigdy nie chodzi o to, że siatkówka przestała cieszyć. Chodzi o to, że byli z tym sami.”

Co seria porażek robi z tobą, a nie z drużyną?

„Wchodzi pod skórę. Po trzech porażkach z rzędu trenujesz siebie zamiast zespołu. W niedzielę rano wciąż rozkminiałem zmianę z trzeciego seta. To nie jest zdrowe i na dodatek robi z ciebie gorszego trenera: zaczynasz ciągnąć za wszystko naraz.

„Pomogło mi oglądanie meczu w liczbach zamiast w głowie. Wykres momentum i side-out w poszczególnych rotacjach opowiadają spokojniejszą historię niż moja pamięć. Zwykle okazuje się, że przecieka jedna rotacja, a nie że cała drużyna zapomniała grać. Z tym można coś zrobić we wtorek. Ze złym przeczuciem nie da się nic.”

Czy trener może powiedzieć w hali, że w tym momencie czegoś nie widzi?

„Może. I zdecydowanie za długo zbierałem się na odwagę. Myślałem, że muszę mieć odpowiedź na każde pytanie, bo inaczej ich stracę. Jest dokładnie odwrotnie. Kiedy raz powiedziałem: »chłopaki, teraz tego nie widzę, co wy widzicie?«, z ławki padła uwaga o ich bloku, na którą sam bym nie wpadł.

„Zawodnicy nie boją się tego, że przez chwilę czegoś nie wiesz. Boją się tego, że udajesz.”

Twój tytuł brzmi: robić mniej rzeczy samemu. Co oddałeś jako pierwsze?

„Drugiego trenera. Przesyłam link, a kto go otworzy, zostaje trenerem tej drużyny — nawet jeśli nie ma jeszcze konta. Od tej chwili widzi dokładnie to, co ja: tych samych zawodników, te same treningi, te same mecze. Koniec z wiadomościami w stylu »przekażesz im, że…«.

„W planie Coach możesz dopisać jednego obok siebie, w sumie dwóch; klub ma trenerów bez limitu. Mnie wystarczyły dwie osoby. Jeden wieczór w tygodniu, w którym nie wszystko zależy ode mnie, zmienia więcej, niż się wydaje.”

Łatwo ci było odpuścić kontrolę?

„Nie. Kiedy pierwszy raz ustawił skład inaczej, niż zrobiłbym to ja, musiałem usiąść na własnych rękach. Widziałem dokładnie, gdzie to się posypie.

„Nie posypało się. Wygraliśmy w czterech setach. Nauczyłem się z tego więcej niż z dziesięciu meczów, w których miałem rację.”

A w dniu meczu wynik prowadzisz chyba sam?

„Już nie zawsze. Na dole ekranu meczu jest blok prowadzenia wyniku z przyciskiem, którym przekazujesz je zawodnikowi. Wybierasz osobę z powiązanym kontem, a ona na własnym telefonie prowadzi wynik i statystyki tego meczu.

„Najczęściej jest to kontuzjowany zawodnik, który i tak siedzi na ławce. Cieszy się, że jest częścią zespołu, a ja przez cały mecz patrzę na boisko, a nie w telefon. Po końcowym gwizdku wynik po prostu jest w aplikacji. Szczerze: za pierwszym razem dwa razy zajrzałem mu przez ramię. Potem już nie.”

Co oddałeś samym zawodnikom?

„Zapisy. Kiedyś pytałem na grupie, kto przyjdzie we wtorek, liczyłem kciuki i zawsze kogoś gubiłem. Teraz zawodnik sam się zapisuje albo wypisuje, a kto się wypisuje, może dopisać wiadomość. Nie muszę już o nic pytać, po prostu patrzę, kto jest.

„Na swoim ekranie mają u góry przycisk, żeby zapisać się na wszystkie treningi naraz. Zajmuje im to dziesięć sekund na początku sezonu. Mnie oszczędziło pół godziny tygodniowo ganiania za ludźmi.”

A dojazdy na mecze wyjazdowe? W wielu drużynach to najbardziej boli.

„To leży po stronie rodziców. Na ekranie startowym wystawiam zadanie — kto może pojechać w sobotę na mecz wyjazdowy? — a pod nim jest przycisk »Ja to zrobię«. Dopóki nikt się nie zgłosi, widnieje tam dosłownie »Nikt się jeszcze nie zapisał«. Jest to trochę niewygodne i właśnie dlatego działa.

„Rodzice mają też swoje miejsce w drużynie. Widzą terminarz i sami wypisują swoje dziecko, kiedy jest chore. Jest jeszcze grafik dojazdów, który liczy, ile kilometrów ktoś już przejechał; kto ma najmniej, jedzie pierwszy. To oszczędza mi co tydzień tej samej dyskusji.”

A w tygodniu, w którym naprawdę nie dajesz rady — co odpuszczasz?

„Liczenie punktów na żywo. Nie zapisuję akcja po akcji, tylko uzupełniam później same wyniki setów, w razie potrzeby dwa dni po meczu. Tracę wtedy czas gry i rozkład błędów z tego meczu. Szkoda, ale nic strasznego.

„To dla mnie ważniejsze, niż brzmi. Aplikacja, która działa tylko wtedy, gdy prowadzisz ją idealnie, to aplikacja, którą wyrzucasz w lutym. Koach musi być użyteczny także na pół gwizdka. I na pewno nie robi wszystkiego: nie wymyśli za ciebie treningów i nie porozmawia z twoimi zawodnikami. To zostaje twoją robotą i tak powinno być.”

Na koniec: co powiesz trenerowi, który waha się, czy zostać po tym sezonie?

„Nie rób mniej — rób mniej sam. Poproś jedną osobę, żeby weszła w to z tobą. Zapisy oddaj zawodnikom, a dojazdy rodzicom. To nie jest słabość. To różnica między jednym sezonem a pięcioma.

„I przypomnij sobie, po co zacząłeś. Ja nie zacząłem po to, żeby prowadzić listy obecności. Zacząłem, bo zobaczyłem drużynę, która może być lepsza. Wszystko, co temu nie służy, może zniknąć albo przejść do kogoś innego.”