Wystawa do tyłu w siatkówce: technika, ukrycie i ćwiczenia

Wystawa do tyłu w siatkówce sprawia, że twój rozgrywający staje się problemem dla bloku: dopóki środkowy blokujący nie wie, czy piłka pójdzie do przodu, czy do tyłu, musi czekać. Ten artykuł tłumaczy technikę, pokazuje, jak ukryć wystawę, i daje sześć ćwiczeń, żeby ją zbudować.

Czym jest wystawa do tyłu?

Przy wystawie do tyłu, nazywanej też wystawą za głowę, rozgrywający gra piłkę sposobem górnym nad głową do zawodnika za sobą. Rozgrywający stoi twarzą do pozycji 4 i plecami do pozycji 2, więc każda wystawa w prawo to wystawa do tyłu. Typowe cele:

• Atakujący na pozycji 2. Wysoka piłka albo szybsza, bardziej płaska piłka na prawą stronę siatki. Co ten zawodnik robi poza tym, opisuje artykuł o zadaniach atakującego.
• Środkowy za rozgrywającym. Krótka, szybka piłka tuż za rozgrywającym albo atak z jednej nogi (slide), przy którym środkowy przebiega za rozgrywającym i odbija się z jednej nogi.
• Atak z pozycji 1. Jeśli atakujący jest w drugiej linii, może atakować po prawej stronie zza linii ataku.

Dlaczego to ma znaczenie: rozgrywający, który wystawia tylko do przodu, jest łatwy do odczytania. Blok przesuwa się wtedy wcześnie w lewo i pilnuje środkowego. Dopiero gdy wystawa do tyłu jest prawdziwą opcją, blok musi czekać, aż piłka opuści dłonie. Podstawy samej wystawy, czyli ułożenie dłoni, pracę nóg i siłę z nóg, opisuje artykuł wystawa sposobem górnym, a jak łączą się wszystkie techniki podstawowe, artykuł nauka techniki siatkarskiej. Ten artykuł dotyczy tego, co przy wystawie do tyłu wygląda inaczej.

Technika wystawy do tyłu

1. Ten sam start co do przodu. Wejdź pod piłkę na czas, z klatką piersiową i stopami zwróconymi do pozycji 4 i dłońmi już nad czołem. Kto się spóźni, musi sięgać i się odchylać, a to widać po drugiej stronie siatki.
2. Ten sam punkt kontaktu. Bierz piłkę nad czołem, tak jak przy wystawie do przodu. Nie nad czubkiem głowy ani za głową: to zdradza kierunek i zwiększa ryzyko, że piłka zostanie w dłoniach.
3. Biodra do przodu w chwili kontaktu. Dopiero gdy piłka wchodzi w dłonie, pchasz biodra do przodu, pod piłkę. Plecy lekko się wyginają, a broda idzie trochę w górę. To wygięcie nadaje piłce kierunek, a nie twoje ręce.
4. Ręce w górę, nie do tyłu. Wyprostuj ręce w stronę sufitu, z kciukami i palcami wskazującymi jako ostatnimi na piłce. Dłonie kończą nad głową, wnętrzem do góry. Kto rzuca ręce do tyłu, daje niską, płaską piłkę, która przelatuje za daleko.
5. Mniej siły, niż myślisz. Z miejsca rozgrywającego, między pozycją 2 a 3, odległość do pozycji 2 jest krótsza niż do pozycji 4. Prostuj nogi tak samo płynnie, ale z mniejszą siłą, inaczej piłka przeleci za antenkę.
6. Obróć się i asekuruj. Po kontakcie obracasz się do atakującego i schodzisz do asekuracji: zablokowana piłka wraca blisko ciebie.

Gdzie piłka ma dolecieć, ustalasz z atakującym. Jako reguła: dochodzi w tej samej odległości od siatki co twoja wystawa do przodu, wzdłuż siatki, a nie na nią, a przy wysokiej piłce kawałek przed antenką. Dla sędziego wystawa do tyłu to wystawa jak każda inna: piłka nie może być złapana ani rzucona i nie może zostać odbita kolejno przez obie dłonie (przepisy 9.2.2, 9.3.3 i 9.3.4 przepisów gry FIVB). Przy wystawie do tyłu dłonie idą z piłką nad głowę i dlatego piłka łatwiej na chwilę zostaje w dłoniach. To kolejny powód, żeby kontakt był krótki i nad czołem.

Ukryj wystawę: tak blok cię nie odczyta

Dobry blokujący patrzy na twoje barki, na to, czy się odchylasz, i na to, gdzie twoje dłonie biorą piłkę. Jak działa takie czytanie, opisuje artykuł czytanie rozgrywającego. Kto chce ukryć wystawę, utrzymuje dokładnie te sygnały bez zmian:

• Przy każdej wystawie ta sama postawa aż do kontaktu. Klatka piersiowa i barki do pozycji 4, niezależnie od tego, czy piłka idzie do przodu, czy do tyłu. Jeśli obracasz barki w prawo już wcześniej, blokujący wie wystarczająco dużo.
• Późne wygięcie. Biodra idą do przodu dopiero w chwili kontaktu. Kto już pod piłką odchyla się do tyłu, zapowiada wystawę.
• Zawsze nad czołem. Przy wystawie do tyłu nie pozwól piłce opaść nad czubek głowy.
• Ten sam timing. Przy każdej wystawie bądź pod piłką równie wcześnie. Rozgrywający, który przy wystawie do tyłu za każdym razem lekko się spóźnia, ma wzór, który każdy przeciwnik zauważy po jednym secie.

Prosty test: ustaw po drugiej stronie blokującego, który w chwili twojego kontaktu wskazuje, dokąd poleci piłka. Jeśli ciągle trafia, sygnał jest w twojej postawie, a nie w dłoniach.

Najczęstsze błędy przy wystawie do tyłu

Sześć ćwiczeń na wystawę do tyłu

Zacznij wystawę do tyłu dopiero wtedy, gdy wystawa do przodu jest stabilna: zawodnik, który po spokojnym rzucie potrafi położyć serię piłek na materac na pozycji 4, jest na to gotowy. Buduj wtedy od rzucania do gry i od ćwiczeń bez przeciwnika do ćwiczeń z przeciwnikiem.

1. Do tyłu w trójkach. A, B i C stoją w linii, mniej więcej trzy metry od siebie. A rzuca wysoko do B, B wystawia do tyłu do C, C łapie i rzuca piłkę obok B z powrotem do A. Po dziesięciu piłkach zmiana B. Zwracaj uwagę na kontakt nad czołem i ręce w stronę sufitu.
2. Do przodu albo do tyłu na komendę. Ta sama linia, ale teraz B wystawia do A albo do C. Dopiero gdy piłka jest w powietrzu, A woła „przód” albo „tył”. B niczego nie zdradza postawą: ten sam start, a wybór w ostatniej chwili.
3. Do celu na pozycji 2. Rozgrywający stoi w swojej strefie między pozycją 2 a 3. Trener albo zawodnik rzuca z pozycji 6 piłkę jak przyjęcie, a rozgrywający wystawia do tyłu do celu na pozycji 2: zawodnika stojącego na skrzyni z rękami w górze albo obręczy. Piętnaście piłek, licz trafienia.
4. Blokujący zgaduje. Jak ćwiczenie 3, ale rozgrywający sam wybiera przód albo tył, a blokujący po drugiej stronie wskazuje stronę w chwili kontaktu. Za każdym razem, gdy blokujący się pomyli, rozgrywający dostaje punkt.
5. Z atakującymi na pozycjach 2 i 4. Przyjmujący rozbiega się na pozycji 4, a atakujący na pozycji 2. Rozgrywający wybiera, a obaj naprawdę atakują. Niech atakujący po każdej piłce krótko powie, jaka była wystawa: za blisko siatki, za daleko albo dobra.
6. Gra z premią. Sześciu na sześciu albo czterech na czterech, gdzie punkt po wystawie do tyłu liczy się podwójnie. Tak rozgrywający szuka wystawy do tyłu pod presją meczu, zamiast grać ją tylko w ćwiczeniach.

Więcej form dla całej pozycji, nie tylko dla wystawy, znajdziesz w artykule ćwiczenia dla rozgrywającego.

Czy twój atakujący dostaje piłkę? Tak zobaczysz to w Koach

Czy twój rozgrywający używa wystawy do tyłu, zobaczysz dopiero wtedy, gdy będziesz to zapisywać. Jeśli prowadzisz mecz w Koach w trybie Ekspert, na etapie Rozegranie dajesz każdej wystawie ocenę od 0 do 5, a po meczu w bloku Statystyki eksperckie widzisz przy każdym zawodniku, ile prób ataku dostał i z jaką efektywnością. Jeśli twój atakujący dostaje mało piłek, a dobrze je kończy, wiesz, nad czym może pracować twój rozgrywający. Uczciwie trzeba dodać: Koach nie zapisuje osobno kierunku wystawy; widzisz to dla każdego zawodnika, a nie dla każdej wystawy do tyłu. Jak oceniać wystawy rozgrywającego, opisuje artykuł ocena rozegrania.

Do treningu w bibliotece ćwiczeń jest między innymi Linia ataku przez trzy pozycje, w której rozgrywający obsługuje na zmianę pozycje 4, 3 i 2, a na koniec wystawia za głowę na pozycję 2. Przyciskiem + Ćwiczenie dodajesz je do planu treningu. Ile kosztuje Koach po 14 dniach za darmo, sprawdzisz na stronie z cennikiem.

Częste pytania

Czytaj dalej

Wystawa sposobem górnym: technika rozgrywającego Czytanie rozgrywającego: pięć sygnałów zdradzających wystawę Ćwiczenia dla rozgrywającego w siatkówce: trening pozycji, nie tylko techniki

Zobacz 200 ćwiczeń siatkarskich z animacją Pobierz pełny plan treningowy na 8–28 tygodni